البته قدرت‌هاى انحرافى، در تمام زمان‌ها، موجب انزواى اسلام و احكام آن بوده و فقهاى عظام، تشكيل حكومت توسط فقها را مانند محال مى‌دانستند، ولى هيچ‌كدام منكر ولايت براى فقيه نبودند.

فقيه بارع توانا براى تشكيل حكومت چه كمبودى در مديريت اسلام احساس مى‌كند؟

آيا انتقال حكومت از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله به خليفه بعد از او ارتكاز مسلمانان نبود؟ آيا شيعه، در مسئله خلافت با سنّى‌ها اختلاف ندارند؟ آيا مسئله اختلاف در خلافت، هنوز باقى نيست؟ آيا ما حكومت‌ها را از نظر الهى به رسميت مى‌شناسيم؟ آيا در روايات، از اين حكومت‌ها، تعبير به «حكومت جور» نشده است؟ آيا حرمت تبعيّت از آنان در مكتب اسلام از ضروريات نيست؟

آيا شارع حكيم، پس از نهى امّت خود از مراجعه به دولت‌هاى طاغوت- كه طبع هر دولت خودسر و دور از منطق وحى است- هيچ دستورى در اين زمينه نداده است و مردم را به حال خود واگذار كرده است، تا مردم دنبال ابن سعد و امثال او راه افتاده و با فرياد ابن سعد «يا خيل اللّه! اركبوا و سارعوا إلى الجنة» حركت كرده و حسين بن على عليه السّلام را قربة الى اللّه بكشند؟

دينى كه كم‌ترين «حدّ» را تبيين كرده و از أرش الخدّ نگذشته، آيا حكومت را نايده مى‌گيرد؟

آيا اگر علماى اسلام در قرن خاصّى، بتوانند از ظالمى سلب قدرت كنند و ملت مسلمان را از زير چكمه‌هاى استكبار خارج كنند، از طرف خداى متعال مجوزّى براى سكوت دارند؟ قطعا نه.

در تاريخ ملاحظه شده كه هنوز پيكر مطهر رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله پس از وفات آن بزرگوار بر زمين بود كه در سقيفه بنى ساعده نشستند و براى اسلام و مسلمين حاكم جعل كردند، و اين شتاب و عجله از ترس آن بود كه مبادا خليفه راستين پيامبر صلّى اللّه عليه و اله امير مؤمنان برحسب انتخاب خدا و رسول در روز غدير به زعامت مسلمين قيام فرمايد و مى‌خواستند تا آن حضرت به امر كفن و دفن اشتغال دارند، از ارتكاز عمومى مسلمين (كه پس از پيامبر براى تدبير امور مسلمين خليفه لازم است) سوء استفاده كرده و يحرفون الكلم عن مواضعه و در تحريف واقعيت مسئله كوشيدند و ضربه‌كارى خود را بر پيكر اسلام وارد كردند، ولى موفقيت نقشه آنان از ناحيه ارتكازى بودن مسئله بود كه ولايت و