مطالبى كه بايد در آن پس از امر به تقوا، تمامى مصالح مسلمانان را بيان كند و خطرات تهديدكننده را هشدار دهد و دشمن توطئه‌گر را شناسايى كرده و به مردم بفهماند، همگى گواه و شاهد صدق لزوم حاكميت دينى است.

دعوت عموم مسلمانان براى انجام فرايض دينى به مسجد محل (روزى سه‌بار) و بازخوانى عمومى در هر هفته يك‌بار به سنگر نماز جمعه و در هر سال امر به تشكيل كنگره جهانى حج در مسجد الحرام و هم‌چنين دعوت به تجمع در مراسم گوناگون همچون اعياد و وفيات بهتر از هر رسانه گروهى در با خبر كردن مردم از جريان‌هاى سياسى و اجتماعى مهم مؤثر است. كه اين نمونه‌اى از بافت حكومتى اسلام است كه حكم و حكومت چگونه با يك‌ديگر درآميخته است.

مسلم است كه ضايعه نداشتن دولتى مقتدر با حاكميت لازم و نبودن تشكّل حكومتى به صورت رهايى مردم تصور واگذارى غير حكيمانه‌اى است كه به انهدام امت اسلامى منجر مى‌شود؛ زيرا دور بودن دل‌ها از هم ديگر و پراكندگى عمومى و تفرقه قدرت مردم، از هر آسيب كشنده‌اى مهلك‌تر و به هر آفتى كه ريشه نظام الهى را از بيخ و بن مى‌كند، قرين خواهد بود و معلوم است كه هرگز خاصيّت چشم‌گيرى بر مكتبى كه خود را خاتم همه اديان دانسته و در راه احياى آن شهيدان بسيار جان باخته‌اند، مترتب نخواهد بود، بلكه ابلاغ شريعتى است كه به هيچ وجه بقاى خود را تضمين نمى‌كند.

و از نكات بسيار مهم تاريخى، وضعيت عموم معصومين عليهم السّلام است كه دستگاه‌هاى حاكم و جبار زمان پيوسته آنان را در تبعيد، حصر و يا زجر و شهادت مى‌آزردند، زيرا معصومين عليهم السّلام آنان را غاصب دستگاه حكومتى اسلام مى‌ديدند و آن جباران نيز مى‌دانستند كه حكومت واقعى در اسلام از آن آنان است و براى حفظ مسند غاصبانه خود از هرگونه ستم و ظلم بر آنان خوددارى نمى‌كردند. اگر آن بزرگواران ساكت بودند و هيچ‌گونه ادعايى نداشتند، هرگز اين همه ترس و احتياط نسبت به آنان معنا نداشت. اگر تقيه‌اى هم در احكام رعايت مى‌شد براى حفظ جان شيعيان مقرر و جعل شده بود؛ زيرا خود معصومين عليهم السّلام در شرايط مناسب، مسئله غصب ولايت را با صراحت تمام بازگو مى‌كردند.

بهترين دليل، خطبه شقشقيه در نهج البلاغه و نظاير آن و نيز حديث «سلسلة الذهب» از حضرت امام رضا عليه السّلام است كه آن حضرت را تحت الحفظ و محاصره نيروهاى‌