كتاب آسمانى ما قرآن كريم، موضوع آن انسان، و مسائلش حالات و احوال او در زندگى دنيوى و اخروى است؛ به طورى كه اگر جميع احكام اسلام را بررسى كنيم، گويى انسان را نصب العين و مسائل او را مورد عنايت خود قرار داده است.

مسائل طبيعى بلكه عادّى، نظام احساسى و عاطفى، روابط اخلاقى در محيط خانوادگى و روابط اجتماعى، حتى اخلاق سياسى او هيچ‌يك از ديد شارع مقدس اسلام خارج نيست، و هيچ مكتبى نمى‌تواند ادعا كند كه انسان را اين گونه جامع در تمام ابعادش مورد مطالعه قرار داده باشد.

بهتر آن كه بگوييم تنها مكتبى كه انسان را خوب شناخته، حتى پس از دنيا و در برزخ و قيامت هم او را در نظر داشته اسلام است. بلكه قبل از به دنيا آمدن، دستورات ظريف و عجيبى به والدين مى‌دهد كه كودك با كنترل دقيق متكوّن و متولد شود.

اگرچه هريك از دانشمندان انسان‌شناس اين موجود پيچيده را در يكى از ابعادش مورد مطالعه قرار داده‌اند، لكن نقاط مبهم بسيارى هم درك ار است كه هنوز در ابهام خود باقى مانده است، اما بدانيم آن كه انسان را از آن‌گاه كه موجودى تك سلولى بوده تا آن‌گاه كه به صورت انسانى كامل درآمده و در هيچ لحظه‌اى هرگز از نظر دور نداشته، خلّاق متعال است؛ به ديگر بيان همان كه او را اين چنين آفريد، قرآن را براى هدايت او