و اهلش در آسايش و اطمينان زندگى مى‌كردند و از هرجانب روزى فراوان به آنها مى‌رسيد تا آن كه اهل آن شهر نعمت خدا را كفران كردند خدا هم به موجب آن كفران، طعم گرسنگى و ترس را به آنها چشاند.[١] آنان كه زندگى دنيا را بر آخرت مقدم و محبوب‌تر دارند و خلق را از راه خدا برگردانند و آن راه راست را به شكّ و شبهات كج‌كنند آنان در گمراهى بسيار دورند.[٢] بعضى از مردم فقط تمنّاى متاع دنيوى از خدا مى‌كنند و آنان را از نعمت آخرت نصيبى نيست، و بعضى ديگر گويند بارخدايا ما را از نعمت‌هاى دنيا و آخرت، هر دو بهره‌مند گردان و از شكنجه آتش دوزخ نگاه‌دار. هريك از اين دو فرقه، از نتيجه اعمال خود بهره‌مند خواهند گشت.[٣] احكام دنيا و آخرت چنانبه يك‌ديگر وابسته‌اند كه كورى در دنيا، كه همان بى‌توجهى به آيات الهى است، كورى آخريت مى‌باشد. هم چنان‌كه در قرآن كريم آمده است:

«هر كس در اين جهاننابيناست، در عالم آخرت نيز نابينا و گمراه‌تر خواهد بود».[٤] و نيز «هر كس از ياد من روى گرداند، همانا معيشتش تنگ شود و روز قيامت نابينا محشورش كنيم. در آن حال گويد: پروردگارا چرا مرا نابينا محشور كردى، درحالى‌كه من (در دنيا) بينا بودم. خداى تعالى به او مى‌فرمايد: «آرى، چون آيات ما كه براى هدايت تو آمد، همه را به فراموشى و غفلت سپردى، امروز هم تو فراموش خواهى شد».[٥]

[١] - نحل( ١٦) آيه ١١٢:\i« ضرب اللّه مثلا قرية كانت ءامنة مطمئنّة يأتيها رزقها رغدا من كلّ مكان فكرت بأنعم اللّه فأذاقها اللّه لباس الجوع و الخوف بما كانوا يصنعون».\E

[٢] - ابراهيم( ١٤) آيه ٣:\i« الّذين يستحبّون الحيوة الدّنيا على الأخرة و يصّدون عن سبيل اللّه و يبغونها عوجا اولئك فى ضلل بعيد».\E

[٣] - بقرة( ٢) آيه ٢٠٠- ٢٠٢:\i« فمن النّاس من يقول ربّنا ءاتنا فى الدّنيا وما له فى الأخرة من خلق* و منهم من يقول ربّنا ءاتنا فى الدّنيا حسنة و فى الأخرة حسنة و قنا عذاب النّار* اولئك لهم نصيب ممّا كسبوا».\E

[٤] - اسراء( ١٧) آيه ٧٤:\i« و من كان فى هذه اعمى فهو فى الأخرة اعمى و اضلّ سبيلا».\E

[٥] - طه( ٢٠) آيه ١٢٤- ١٢٦:\i« و من اعرض عن ذكرى فانّ له معيشة ضنكا و نحشره يوم القيمة اعمى* قال ربّ لم حشرتنى اعمى و قد كنت بصيرا* قال كذلك اتتك ءايتنا فنسيتها و كذلك اليوم تنسى».\E