از طرف ديگر، بدن زنده كه مستقل از مكان ماديش، يعنى جهان طبيعت خودنمايى مى‌كند، جزء لاينفك آن است. زيرا، همين بدن از نظر احتياج دائميش به اكسيژن، هوا و غذايى كه زمين برايش فراهم مى‌آورد بدان صميمانه بستگى دارد. ما مى‌توانيم چنين معتقد باشيم كه ما در يك كانون معنوى غرقه‌ايم كه در آن بيشتر از جهان مادى (هوا، زمين)، گام بر مى‌داريم. اين كانون معنوى جز آن موجود باقى و فاعل ما يريد و ابدى در ميان همه و برتر و بالاتر از همه كه او را خدا مى‌خوانيم نخواهد بود. بنابراين مى‌توان نيايش را مامور روابط طبيعى ميان روح انسانى با موطن مالوف و جايگاه اصليش دانست و آن را همچون يك فعاليت حياتى كه به ساختمان وجودى مامتعلق است تلقى كرد و به عبارت ديگر نيايش را به چشم يك عمل عادى جسم و روحمان نگريست.

اثرات نيايش از ديدگاه الكسيس كارل: نيايش در روح و جسم ما تاثير مى‌گذارد؛ اين تاثير با كيفيت، شدت، و تواتر نيايش بستگى دارد. شناختن اينكه «تواتر» نيايش چيست آسان است و تا حدودى «شدت» را نيز مى‌توان دريافت. اما، كيفيت آن، سرزمين ناشناخته‌ايست زيرا، ما وسيله‌اى براى سنجش ايمان و ميزان عشق ديگران در دست نداريم. معذلك، طريقه زندگى كسى كه به نيايش مى‌پردازد مى‌تواند ما را با كيفيت دعايى كه وى‌