در طول تاريخ ما، نيايش در شمار احتياجات اوليه‌اى در رديف جنگ، ساختمان، كار و دوست داشتن، قرار داشته است. حقيقت چنين به نظر مى‌رسد كه احساس عرفانى جنبشى است كه از اعماق فطرت ما سرچشمه گرفته است و يك غريزه اصلى است. تغييرات و تحولات اين احساس همواره با تحولات ديگر فعاليتهاى باطنى انسان از جمله، احساس اخلاقى، سجيه و خوى و گاهى احساس زيبايى، بستگى دارد. اين احساس جزء بسيار مهمى از هستى خود ماست و ما اجازه داده‌ايم به ضعف بگرايد و غالبا» بكلى نابود گردد.

بايد به خاطر داشت كه انسان نمى‌تواند، بدون خطر، به ميل دل خود رفتار كند، براى كسب موفقيت در زندگى بايد از قوانين ثابتى كه نظام علم آن را ايجاب مى‌كند پيروى نمود. مايك ريسك خطرناكى مى‌كنيم وقتى كه مى‌گذاريم چند فعاليت اصلى كه جزيى از سازمان فيزيولوژى فكرى و عاطفى به شمار مى‌رود در ما بميرد. مثلًا عدم رشد عضلات، اسكلت و فعاليتهاى حياتى (نه قواى عقلى) در مردمى كه صاحب نيروى عقلى هستند همان قدر شوم و بدفرجام است كه ضعف قواى عقلى و احساس اخلاقى درميان ورزشكاران و پهلوانان. نمونه‌هاى بسيارى از خانواده‌هاى پر زاد و ولد و نيرومند هستند كه يا جز ثمره معيوب ببار نمى‌آورند و يا رو به انقراض مى‌روند. بنابراين، اضمحلال عقايد اجدادى و محو احترام و تعصب نسبت به عادات و رسوم خانوادگى با يك تجربه سخت دردناك و تلخ،