دعاهايى كه همچون ابر غليظى از سطح زمين به سوى خدا بر مى‌خيزند، به همان نسبت كه نيايشگران از نظر شخصيت مختلفند، با يكديگر اختلاف دارند، اما اين دعاها همه بر دو اصل مبتنى است: فقر و عشق. كاملا منطقى است كه براى كسب نيازمندى‌هاى خود از خدا كمك بگيريم ولى در عين حال نامعقول است كه از او بخواهيم تا به هوس‌هاى ما جامه عمل بپوشاند و يا آنچه را به كوشش ميسر است به دعا عطا كند. خواهش اگر مداوم و سمج باشد و صورت يك نوع تهاجم را به خود بگيرد برآورده‌مى‌شود. كورى كنار راه نشسته بود و عليرغم كسانى كه مى‌خواستند او را آرام كنند با تمام قوا از جگر فرياد مى‌كشيد؛ عيسى كه از آنجا مى‌گذشت گفت: «ايمانت تو را شفا داد».

نيايش در مرحله عاليترش، از سطح درخواست و عرض حال فراتر مى‌رود. انسان در برابر خداوندگار هستى نشان مى‌دهد كه او را دوست دارد، نعمات او را سپاس مى‌گذارد و آماده است تا خواست او را، هر چه باشد، انجام دهد. در اينجا نيايش به صورت يك سير روحانى و مكاشفه درونى در مى‌آيد. بر روى آخرين نيمكت يك كليساى خلوت يك روستايى پير نشسته بود؛ به وى گفتند: شما منتظر چه هستيد؟ گفت: «من او را