در انستيتو راكفلر ادامه داد. او روشهاى جديدى براى پيوند اعضا و كشت بافتهاى زنده در خارج از بدن ابداع كرد و طرز پرورش اين قبيل انساج را به صورتى تازه درآورد، تمام معايب كار را مرتفع ساخت و راه‌ها و دستورهايى يافت كه مبناى كار كليه جراحانى شد كه در لابراتوارهاى دنيا به عمل پرورش انساج در خارج از جسم موجود زنده مشغولند. در سال ١٩٣٥ با همكارى سرهنگ ليندبرگ هوانورد معروف آمريكايى كه در كارهاى علمى همكار او شده بود، توانست قلب و كليه و غدد جانوران را به وسيله جريان خون مصنوعى در آزمايشگاه زنده نگه دارد. الكسيس كارل با شهرت جهانى خود، در اغلب مؤسسات علمى جهان راه يافت. چنانكه عضو انجمن پزشكان آمريكا، عضو آكادمى علوم فرانسه، عضو انجمن آمريكايى جراحى، عضو انجمن بيمارى شناسى تجربى و فيزيولوژى و فلسفه و جراحى كلينيكى در آمريكا، عضو افتخارى انجمن پادشاهى طب انگلستان، عضو وابسته به انجمن علوم ايتاليا و بسيارى انجمنهاى ديگر بود. او موفق به كسب دكتراى افتخارى علوم از دانشگاه كلمبيا، برينستون، نيويورك، كالج مانهاتان و نيز دكتراى افتخارى طب از بلفاست و دكتراى افتخارى حقوق از دانشگاه كاليفرنيا گرديد. او علاوه بر جايره نوبل، در سال ١٩٣١ جايزه سرطان دكتر سافينوردوف ريونگ و در سال ١٩٣٧ جايزه نومن و نيز مدال طلا از طرف راترى كلوپ نيويورك را دريافت نمود. افتخارات، امتيازات، نشانها، مدال‌ها و مقامات عالى دكتر الكسيس كارل به قدرى زياد است كه‌