دعاكننده درخواست خود را با حالت تضرع، نياز و اضطرار مطرح نمايد. در حديث معصوم (ع) آمده است كه «چنانچه كودكى از مادرش با شدت چيزى را مطالبه مى كند، از خداوند حاجت خود را بخواه». الكسيس كارل نيز در مقاله نيايش خود مى‌گويد: دعا بايد داراى شدت، تناوب و استمرار و خلوص و حالت تهاجم باشد. متربى هنگام دعا بايد با شدت بخواهد، دعا نبايد به صورت تنها لقلقه زبان باشد بلكه مغز و دل و جان و زبان همه با هم و با شدت بايد يك چيز را از خداوند مطالبه كنند همانند مطالبه عاشق از معشوق. الكسيس كارل در اين زمينه معتقد است كسانى كه بامداد دعا مى‌كنند و تا شامگاه به اعمال غيرانسانى خود ادامه مى‌دهند، كسانى هستند كه هيچ گاه آثار دعا را در خود نمى يابند؛ زيرا هماهنگى زبان و دل و جان در طول روز مشاهده نمى‌شود. بنابراين يكى از شرايط تأثير و قبولى دعا، هماهنگى زبان و دل است.

از امام صادق (ع) روايت شده كه فرمود: «دعا، قضاى پا بر جا شده را بر مى گرداند، پس زياد دعا كنيد؛ زيرا دعا كردن كليد رحمتهاى الهى و موجب برآمدن حاجتهاست و جز به وسيله دعا به چيزهايى كه نزد خدا است نمى توان نايل شد و هر درى را كه زياد بكوبى بالاخره باز مى‌شود».

علامه بزرگوار مرحوم طباطبايى معتقدند اصرار از چيزهايى است كه درخواست و دعا را جدى و حقيقى مى كند؛ زيرا انسان هر چه بيشتر مطلبى را بطلبد، قصد و توجه‌اش صاف‌تر و خالص‌تر مى شود.