در اين ارتباط اميرالمؤمنين (ع) در حكمت ٢٩٤ مى‌فرمايند: «تصور نشود كه فرد مبتلا به بلاى الهى و گرفتار مشكلات دنيا از كسى كه در آسايش و رفاه است به دعا نيازمندتر مى‌باشد. چون فرد مرفه نيز نيازمند دعاست تا نعمت را از دست ندهد و رفاه باعث طغيان او نشود:

ماالمبتلي الذي قد اشتد به البلاء با حوج الي الدعاء من المعافي الذي لايامن البلاء

». اجابت دعا مقتضاى حكمت الهى: خداوند حكيم هرگز استعداد و قوه‌اى را در نهاد هيچ موجودى قرار نداده مگر آنكه پاسخ و ما بازاى آن را نيز در جهان خارج قرار داده است و اگر جز اين باشد از حكمت خدا بدور است لذا امام (ع) مى‌فرمايند:

«ما كان الله ... ليفتح علي عبد باب الدعاء و يغلق عنه باب الاجابه.»

هرگز خداوند حكيم درب دعا را بر بنده‌اى نگشوده است و در همه حال درب اجابت را بسته باشد. به ازاى دعاء انسانهاو بندگان خدا، وجود اجابت الهى لازم است چنانچه خداوند در قرآن نيز به اين حقيقت تصريح كرده است. (غافر، آيه ٦؛ بقره آيه ١٨٦)

در اين رابطه امام على (ع) در يكى از خطبه‌هاى خويش مى‌فرمايند: هر كس از خداوند سؤال و در خواستى بكند حكمت خداوند اقتضاء مى‌كند كه اجابت نمايد:

«و من ساله اعطاه.»

ط ٨٩ ف ٥ هر كس از خداوند مسئلت بدارد عطايش خواهد فرمود.