كار بزرگ برآيند كه مقدمتاً خود هدايت شده و عامل به اصول تربيتى باشند و لذا امام «تقوى» را از لوازم كار يك مربى و معلم مى‌داند. با توجه به اين كه مديران جامعه نيز نقش و تأثير تربيتى بر جامعه دارند، به نظر مى‌رسد يكى از ويژگى‌هاى اصلى يك مدير در جامعه اسلامى، تقوى و خود را در محضر خدا دانستن مى‌باشد. بديهى است مديرى كه همواره اعمال و رفتار خود را در معرض ديد و نظارت خداوند متعال بداند، كمتر خطا و لغزش و بى‌عدالتى از او سر مى‌زند.

بى‌نهايت طلبى انسان‌

در جملات سوم و چهارم ديده مى‌شود كه انسان عطش خود را به تكامل و تعالى و پيشرفت نشان داده و از خداوند كه مربى اول و على‌الاطلاق انسانهاست طلب توفيق در انجام عمل پاكيزه‌تر و نه پاكيزه و پسنديده‌تر و نه پسنديده مى‌كند. قبلًا در فرازهاى قبلى عرض كرديم كه تأكيد اسلام بر «حسن عمل» است و نه «كثرت عمل» و در آنجا امام (ع) طلب انجام عمل پسنديده را داشتند اما اينجا خواسته‌ها متعالى‌تر شده و امام (ع) طلب توفيق در انجام عمل پسنديده‌تر و پاكيزه‌تر مى‌كنند. اين ويژگى اساسى و افتخار نظام تعليم و تربيت اسلامى است كه متربى خود را