اول: انسان هرگز نبايد از اعمال خوب خويش به خود مغرور شود و دچار عجب و خودپسندى گردد بلكه براى پرهيز از اين نقيصه و جلوگيرى از اين بايد به طور مداوم طلب غفران كند.

دوم: با توجه به معناى «غَفَرَ»، غطى عليه و عفا عنه و ستره‌، (معلوف، لويس، المنجد فى اللغه، ١٣٦٥، ص ٥٥٥). يعنى پوشاندن چيزى و عدم افشاى آن، به طورى كه آثار آن ظاهر نگردد. مثلًا اگر در برگ استنسيل خطايى صورت گيرد با لاك سفيد يا قرمز آن را پوشش مى‌دهيم كه آثار خطا در دستگاه تكثير بر روى برگه‌ها ظاهر نشود، اما مسلماً خود خطا هرگز از صفحه برگ اصلى پاك و محو نمى‌گردد. ذنوب و گناهان نيز هرگز از صفحه روح انسان و عالم وجود زائل شدنى نيست اما خداوند با قدرت غفران خود، آثار آن را براى انسان پاك مى‌كند به طورى كه مردم از آن باخبر نشوند. والدين و مربيان بايد از اين صفت خداوند الهام گرفته و سعى در خطاپوشى داشته باشد نه اينكه به محض ديدن لغزش و خطا از جوان و متربى آن را به رخ بكشند و مواخذه كنند كه اصرار در ملامت و سرزنش باعث شعله‌ور شدن آتش لجاجت مى‌شود.