قوى كند كه در برابر «قصب» و شماتت و توهينهاى دشمن مقاومت كنند. «قصب» به معنى «شقه» يعنى او را ناسزا گفت (معلوف، لويس، المنجدفى‌اللغه، ١٣٦٥، ص ٦٣٢). پس تا اينجا لزوم داشتن تبليغات قوى براى يك كشور اسلامى تأكيد شده است يا به طور خاص لزوم داشتن يك زبان گويا و حجت و دلايل قوى در برابر خصومتهاى دشمن تأكيد شده است. در مرحله بعدى روش عملى پيشنهاد شده، آنجا كه از خداوند طلب «يد» و نيز «قدرت» بر كسانى كه ظلم و ستم روا داشته‌اند مى‌آيد. گويى اينجا امام سجاد (ع) مى‌خواهند به فرمايش خداوند در آيه مباركه‌ «واعدّوا لهم ما استطعتم من قوه و من رباط الخيل ترهبون به عدوالله و عدوّكم و ...» (قرآن كريم، سوره انفال، آيه ٦٠) اشاره كنند كه لزوم داشتن قدرت ارعاب آور دشمن را گوشزد مى‌نمايد. و در مرحله بعد بر لزوم فراست و زيركى مؤمن در برابر دشمن و افكار دشمن تاكيد مى‌كند و به قول امروزى‌ها اطلاعاتى عمل كردن و خبرگيرى و كسب اطلاعات از دشمن را تأكيد دارد و اين را با عبارت «مكراً على من كايدنى‌» آورده است. اين گونه روشها ماهيتاً بايد مخفى و پنهانى باشند و از طرفى مستلزم كار مدبرانه و فكورانه است. اگر چنين روشهايى را ما در برابر دشمن در پيش بگيريم مسلماً نهايتاً «ظفر» و پيروزى و تسلط بر آنها به گونه‌اى كه دشمن جرات تهاجم را ننمايد و از طرفى مصونيت و امنيت خاطر از حملات آنها كه اهل تهديد و ارعاب هستند به دست مى‌آيد.