تحليلى از زندگانى سياسى امام حسن مجتبى عليه السلام - عاملى، جعفر مرتضى؛ مترجم محمد سپهري - الصفحة ٨٠
«شما هر دو اماميد و پيشوا و مادرتان را حق شفاعت است.»
همچنين اين گفته حضرت صلّى اللّه عليه و آله كه فرمود:
«حسن و حسين امامند و پيشوا، چه شرايط براى رسيدن به خلافت و امامت ظاهرى آنان آماده شود و چه چنين شرايط حاصل نشود.»
علاوه بر اين، احاديث بسيارى است كه امامان را با اسامى آنان ذكر مىكند[١].
به علاوه نصوص زيادى است كه از طريق اهل بيت و شيعيان آنها به ما رسيده است و فعلا مجال ذكر آنها نيست.
١٠. آنگاه كه امير المؤمنين عليه السّلام رحلت كرد، مردم نزد امام حسن عليه السّلام آمدند و عرضه داشتند:
«تو خليفه و جانشين پدرت و وصى او هستى.»[٢]
١١. مسعودى گويد:
«گروهى از مردم گفتهاند: على (رض) به دو فرزندش حسن و حسين وصيت كرد كه هر دو در آيه تطهير شريك وى بودند و اين گفتار بسيارى از كسانى است كه قائل به تعيين و نصب امام بودهاند.»[٣]
١٢. على عليه السّلام فرمود:
«انت يا حسن وصيى، و القائم بالأمر بعدي؛[٤]
اى حسن! تو وصى و خليفه پس از من هستى.»
در نص ديگرى آمده:
[١] - ر. ك: منتخب الاثر، حديث سفينه، حديث ثقلين و احاديث ديگر.
[٢] - همان، ص ١٣٥؛ بحار الانوار، ج ١٠، باب مصالحه حسن عليه السّلام( نقل از: الخرائج و الجرائح).
[٣] - مروج الذهب، ج ٢، ص ٤١٣.
[٤] - اثبات الهداة، ج ٥، ص ١٤٠.