«از اين حديث، مطالبى استفاده مى‌شود، از جمله: نوشتن امضاى حسنين عليهما السّلام با اين كه كم سن و سال بودند. بعضى از علماى تابعين قبول داشتند كه امضاى بچه‌ها قبول مى‌شود و از نسب آنان سؤال مى‌شود. پس اين كار پسنديده‌اى است و در سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هم آمده است.»[٢]

كتّانى مى‌گويد:

«از اين حديث معلوم مى‌شود كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از لحاظ فقهى، شهادت كودكان و نوشتن نام آنان را در قراردادها قبل از رسيدن به سن بلوغ پذيرفته است، با اين كه شهادت آنان در صورتى پذيرفته مى‌شود كه پس از بلوغ ادا نمايند. همين‌طور از اين ماجرا مى‌فهميم كه شهادت پدر و پسر بر عقد واحد پذيرفته مى‌شود و اشكالى ندارد. اين مطلب در نور النبراس نقل شده است.»[٣]

[١] - ر. ك: منابعى كه علامه احمدى بيان كرده، كه عبارتند از: ينابيع الموده، ص ١٣٦- ١٣٨- ١٤٦- ١٨٢ و ١٨٣- ٢١٤- ٢٢١ و ٢٢٢- ٢٥٠- ٢٥٥- ٢٥٨ و ٢٥٩- ٣٣١؛ اسعاف الراغبين، ص ١٣٢ و ١٣٣؛ كفاية الطالب، ص ٢٣٥- ٢٣٧؛ الفصول المهمه، ص ١٥٨ و ١٥٩؛ تاريخ الخلفاء، ص ١٢٦؛ تاريخ ابن عساكر، ج ٤، ص ١٥٢ و ٢٠٣ و ٢٠٤.

[٢] - الاموال، ص ٢٧٩ و ٢٨٠؛ ر. ك: التراتيب الاداريه، ج ١، ص ٢٧٤؛ مكاتيب الرسول، ج ١، ص ٢٧٣؛ طبقات ابن سعد، ج ١، ص ٣٣.

[٣] - التراتيب الاداريه، ج ١، ص ٢٧٤.