٢. در مناسبت ديگرى در شام، معاويه به اشاره عمرو بن عاص از حضرت خواهش كرد كه بالاى منبر رفته و خطبه بخواند، به اين اميد كه شايد درمانده شود، پس حضرت بالاى منبر رفت و حمد و ثناى الهى را به جاى آورد. سپس خطبه مهمى ايراد كرد كه مطالبى را كه گذشت دربرداشت و در آن مطالب بسيار ديگرى نيز بيان فرمود.

راوى گويد:

«طولى نكشيد كه دنيا بر معاويه تيره و تار شد و آن عده از مردم شام و ديگران كه امام حسن عليه السّلام را نمى‌شناختند، او را شناختند».

سپس آن جناب از منبر پايين آمد. معاويه به حضرت گفت: «اى حسن! تو اميدوار بودى كه خليفه باشى، اما شايستگى آن را ندارى!»

امام حسن عليه السّلام فرمود:

«اما الخليفة فمن سار بسيرة رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و عمل بطاعة اللّه عزّ و جلّ. و ليس الخليفة من سار بالجور و عطّل السنن و اتّخذ الدنيا امّا و أبا، و عباد اللّه خولا، و ماله دولا، و لكن ذلك امر ملك اصاب ملكا، فتمتع منه قليلا، و كأن‌

[١] - بحار الانوار، ج ٤٣، ص ٣٦٣.