٤. امير المؤمنين عليه السّلام در روز شورا بر اعضاى آن استدلال كرد كه خداى متعال او را نفس پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و فرزندانش را فرزندان او و زنش را زن او قرار داده است‌[٣].

٥. شعبى گويد:

نزد حجاج بودم كه يحيى بن يعمر، فقيه خراسان، را از بلخ- در حالى كه با آهن بسته شده بود- به پيش او آوردند. حجاج به وى گفت: تو مى‌گويى حسن و حسين فرزندان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله هستند؟ گفت: بلى. حجاج گفت: بايد دليل آن را به طور روشن و آشكار از كتاب خدا برايم بياورى، وگرنه اعضاى بدنت را يكى يكى قطع خواهم كرد. گفت: اى حجاج! آن را به طور واضح و آشكار از كتاب خدا مى‌آورم. شعبى گويد: از جرأت يحيى كه گفت: «اى حجاج» تعجب كردم.

حجاج گفت: اين آيه را برايم نياورى كه مى‌گويد: نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ‌. گفت: آن را به طور واضح و آشكار از كتاب خدا مى‌آورم و آن، اين آيه است كه مى‌فرمايد:

«وَ نُوحاً هَدَيْنا مِنْ قَبْلُ، وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ ... وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى‌ وَ عِيسى‌».

[١] - انعام( ٦) آيه ٨٤ و ٨٥.

[٢] - تفسير رازى، ج ١٣، ص ٦٦؛ فضائل الخمسه، ج ١، ص ٢٤٧،( نقل از: رازى).

[٣] - ينابيع الموده، ص ٢٦٦، نقل از: دارقطنى و الصواعق المحرقه، ص ١٥٤؛ فضائل الخمسه، ج ١، ص ٢٥٠؛ حياة امير المؤمنين، ص ٢٠٥،( نقل از: الصواعق المحرقه).