در روايت ديگرى از انس بن مالك است كه گفت: روزى حسن بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وارد شد، خواستم او را از پيامبر دور سازم، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:

«ويحك يا أنس، دع ابنى، و ثمرة فؤادى، فان من آذى هذا فقد آذانى، و من آذانى فقد آذى الله‌[٢]؛

واى بر تو اى انس، فرزند و ميوه دلم را رها كن! هر كس اين كودك را اذيت كند، مرا اذيت كرده و هر كس مرا اذيت كند، خداوند را آزرده است.»

رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله مردم را از آنچه بر امام حسن عليه السّلام خواهد گذشت خبر داد و آن طور كه روايت شده فرمود:

«انّ ابنى هذا سيد، و سيصلح اللّه على يديه بين فئتين عظيمتين‌[٣]؛

[١] - ر. ك: سنن ترمذى، ج ٥، ص ٦٩٩؛ سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٥٢؛ ينابيع الموده، ص ١٦٥، نقل از:

ترمذى و ابن ماجه، و ص ٢٣٠، ٢٦١ و ٣٧٠ از جامع الاصول و ديگر كتاب‌ها؛ روضة الواعظين، ص ١٥٨؛ ذخائر العقبى، ص ٢٥؛ مقتل الحسين خوارزمى، ج ١، ص ٥ و ٦١؛ ترجمه امام حسن از تاريخ ابن عساكر به تحقيق محمودى، ص ٩٧ و ٩٨؛ ترجمه امام حسين از تاريخ ابن عساكر، ص ١٠٠؛ الصواعق المحرقه، ص ١٤٢؛ تهذيب تاريخ ابن عساكر، ج ٤، ص ٢١١؛ أسد الغابه، ج ٥، ص ٥٢٣؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٦٩؛ مناقب خوارزمى، ص ٩١ و ٢١١؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ١٤٩؛ ابن مغازلى، مناقب امام على، ص ٦٣؛ البداية و النهايه، ج ٨، ص ٢٠٥؛ تاريخ بغداد، ج ٧، ص ١٣٧؛ مسند احمد، ج ١، ص ٤٤٢؛ فرائد السمطين، ج ٢، ص ٣٨ و ٤٠ و در پاورقى از: الرياض النضره، ج ٢، ص ١٨٩؛ المعجم الصغير طبرانى، ج ٢ ص ٣؛ المعجم الكبير، ج ٣، ص ٣٠؛ سمط النجوم، ج ٢، ص ٤٨٨؛ تهذيب الكمال.

[٢] - اهل البيت، ص ٢٧٤؛ ر. ك: سنن ابن ماجه، ج ١، ص ٥١.

[٣] - اسد الغابه، ج ٢، ص ١٢؛ البدء و التاريخ، ج ٥، ص ٢٣٨؛ دلائل الامامه، ص ٦٤؛ سنن ترمذى، ج ٥، ص ٦٥٨، در مورد اين روايت مى‌گويد: اين يك روايت حسن و صحيحى است؛ و از سنن ابى داوود، ص ٢١٩ و ٥٢٠، در بسيارى از مصادر اين حديث، يك جمله به دنبال حديث اضافه شده و اين تعبير آمده كه« ... فئتين من المسلمين» يا« ... من المؤمنين» دو گروه بزرگ از مسلمانان يا مؤمنان، گمان ما آن است است كه اين جمله به وسيله راويان حديث به منظور سياسى خاصى اضافه شده است كه همان اثبات ايمان و اسلام براى كسانى كه بر ضد امام زمان خود قيام كرده بودند مى‌باشد، و شايد نخستين كسى كه اين جمله را به دنبال حديث افزوده است، خود معاويه بوده، چنان كه داستانى را كه مسعودى در مروج الذهب، ج ٢، ص ٤٣٠ نقل كرده، دليل و گواه بر اين مطلب است، وى مى‌گويد:

« زمانى كه پيك صلح امام حسن عليه السّلام به نزد معاويه آمد، تكبير گفت. زن معاويه سبب تكبير را پرسيد. معاويه گفت: صلح حسن نزد من آمد و من به ياد اين سخن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله افتادم كه فرمود:

ان ابنى هذا سيّد اهل الجنّة و سيصلح به بين فئتين عظيمتين من المؤمنين، و سپاس خداى را كه گروه مرا يكى از اين دو گروه قرار داد.»