از سوى ديگر، آيا غيبت امام على عليه السّلام و خروج وى از مدينه مى‌توانست جلو بنى اميه و ديگر افراد بيمار و كور دل را بگيرد و نگذارد كه وى را به تحريك و تشويق مردم عليه عثمان متّهم كنند و نگويند كه مردم را براى محاصره عثمان گرد آورده است؟!

آرى، همان‌طور كه گذشت، حضرت به مزرعه خود (ينبع) رفت، اما اين كار نتوانست جلو آنان را بگيرد كه حضرت را متهم نكنند و بر او افترا نبندند.

اين كه مى‌گويد: امام حسن عليه السّلام با جنگ پدرش با طلحه و زبير مخالف بود، اين هم درست نيست. چرا كه وى خود به كوفه رفت و ابو موسى را عزل كرد و مردم را براى پيوستن به امير المؤمنين عليه السّلام ترغيب كرد تا پدرش بتواند به كمك آنان با عايشه و طلحه و زبير بجنگد و بالاتر از اين كه خود امام حسن عليه السّلام در اين جنگ شركت داشت. شايد منظور از نقل اين روايات، اين باشد كه امام على عليه السّلام را به دشمنى با عثمان و قتل او متهم كنند يا حد اقل وانمود كنند كه حضرت، مردم را به قتل خليفه ترغيب كرده است؛ سپس اشكال كنند كه مسلمين در مورد خلافت على عليه السّلام اجماع نكردند و از سويى موضع كسانى را توجيه كنند كه دست از يارى‌

[١] - منابع اين مسأله چندى پيش گذشت، لكن نص مسأله را بيان نكرديم.