تحليلى از زندگانى سياسى امام حسن مجتبى عليه السلام - عاملى، جعفر مرتضى؛ مترجم محمد سپهري - الصفحة ١٥٣
عبد اللّه بن جندب بنويسد؛ حضرت نوشت:
«انّ محمّدا كان امين اللّه فى أرضه، فلما ان قبض محمّدا كنّا اهل بيته، فنحن امناء اللّه فى أرضه عندنا علم البلايا و المنايا و انساب العرب و مولد الاسلام و انا لنعرف الرجل اذا رأيناه بحقيقة الايمان و بحقيقة النّفاق؛
محمد، امين خدا بر روى زمين بود، و چون قبض روح شد، ما كه اهل بيت او هستيم، امناى الهى بر روى زمين مىباشيم. علم منايا و بلايا، انساب عرب و ظهور اسلام نزد ماست، و چون كسى را ببينيم، به حقيقت ايمان يا نفاق او پىمىبريم.»
پس به ذكر فضائل اهل بيت عليهم السّلام پرداخت و فرمود:
«و نحن افراط الانبياء و نحن ابناء الاوصياء (و نحن خلفاء الارض)؛[١]
و ما هستيم سلاله انبيا و ابناى اوصيا (و ماييم خلفاى زمين).
سپس به ذكر منزلت اهل بيت و لزوم ولايت امير المؤمنين پرداخت اين نامه، نامه بسيار مهمى است؛ بد نيست به آن مراجعه نماييد.[٢]
ابن عباس نقل مىكند كه گاو مادهاى از كنار حسن بن على عليهما السّلام گذشت.
حسن فرمود:
«هذه حبلى بعجلة انثى، لها غرّة فى جبهتها و رأس ذنبها أبيض؛
اين گاو، گوساله مادهاى در شكم دارد، پيشانى سفيد است و سر دمش نيز سفيد است.»
به همراه قصاب به راه افتاديم، تا گاو را كشت. گوساله را به همان ترتيب يافتيم كه حسن عليه السّلام توصيف كرده بود. به او عرضه داشتيم: مگر خدا نمىفرمايد:
[١] - نسخه بدل.
[٢] - احمدى از بحار الانوار، ج ٧، ص ٩٦- ٩٩، نقل از: فرات و كنز الفوائد؛ معادن الحكمه، ج ٢، ص ١٧٣،( نقل از: كافى و بصائر الدرجات).