با اين حال، مؤلف گرانقدر به بررسى جنبه‌هايى از زندگى امام عليه السّلام پرداخته كه كاملا و به طور صريح، رنگ و بوى سياسى دارد و با نظر دقيق و تفكر عميق- كه از ويژگى‌هاى علمى ايشان است- نكاتى جالب و در عين حال مهم و حساس براى خوانندگان، تجزيه و تحليل كرده است كه چه بسا تا كنون به ذهن كسى خطور نكرده است.

اين همان چيزى است كه ما از فقدان آن در كتاب‌هاى تاريخى خود رنج مى‌بريم و تأسف مى‌خوريم كه چرا بايد تاريخ ١٤٠٠ ساله اسلام، تنها نقل حوادث باشد، آن هم نقلى كه شايد بتوان با اطمينان گفت: نمى‌توان به آسانى به صحت و سقم آن پى برد، البته همين نقل حوادث هم در جاى خود اهميت خاصى دارد كه ما از اين جهت از گذشتگان خويش ممنون هستيم.

شايان ذكر است كه مؤلف ارجمند در اين كتاب، تنها به بررسى و تحليل زندگانى سياسى حضرت مجتبى عليه السّلام در روزگار رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و خلفاى سه‌گانه مى‌پردازد و به مطالعه زندگانى حضرت در روزگار خلافت ظاهرى امير المؤمنين عليه السّلام و سپس دوران امامت خود آن حضرت عليه السّلام نپرداخته است. ايشان علت را كمبود فرصت و مشغله‌هاى فراوان ذكر كرده است، كه ما اميدواريم به تحليل اين بخش از زندگانى سبط اكبر عليه السّلام و به روشنگرى در مورد وقايع اين دوره نيز اقدام نمايند، خصوصا اين كه با حادثه‌اى مثل باشكوه‌ترين نرمش قهرمانانه تاريخ، يعنى صلح با معاويه مواجه هستيم. البته ايشان معتقد است كه قضيه صلح امام حسن عليه السّلام مورد بحث پژوهشگران واقع شده و دانشمندان و تاريخ‌نگاران بدان اهتمام ورزيده‌اند و ابعاد بسيارى از شرايط و جوانب آن را بررسى كرده‌اند، لكن ما معتقديم كه هر چند كتاب‌هاى ارزشمندى همچون صلح الحسن عليه السّلام از مرحوم شيخ راضى آل ياسين و صلح الحسن عليه السّلام از سيد محمد جواد فضل الله، درباره اين حادثه مهم تاريخ اسلام در دست داريم، با اين حال از