«اگر بر هم حسادت كرديد و در انتخاب خليفه سستى ورزيديد و به هم پشت نموديد و بر يكديگر خشم گرفتيد، معاوية بن ابو سفيان خلافت را از چنگ شما خواهد ربود». معاويه در اين زمان از سوى عمر والى شام بود.[٢]

در متن ديگرى دارد:

«عمر به اعضاى شورا گفت: اگر بر سر خلافت اختلاف كرديد، بدانيد كه معاويه از شام وارد خواهد شد و عبد الله بن ابى ربيعه از يمن و براى شما جز سابقه اسلام، فضيلتى قائل نخواهند شد.»[٣]

از طرف ديگر، آن موقع كه امير المؤمنين از عثمان خواست تا معاويه را عزل كند، عثمان احتجاج كرد كه عمر او را به امارت گمارده است.[٤] همچنين شخص معاويه، بر صعصعه و عده‌اى از صلحاى كوفه احتجاج كرد كه عمر او را به ولايت شام گمارده است‌[٥]. اين سخن بدين معناست كه گفتار عمر همچون شرع مقدس لازم الاتباع شده است.

[١] - الاصابه، ج ٣، ص ٤٣٤؛ البداية و النهايه.

[٢] - ر. ك: شرح نهج البلاغه، ج ١، ص ١٨٧؛ النص و الاجتهاد( پاورقى)، ص ٢٨١،( نقل از: شرح نهج البلاغه).

[٣] - كنز العمال، ج ٥، ص ٤٣٦،( نقل از: ابن سعد).

[٤] - انساب الاشراف، ج ٥، ص ٦٠؛ تاريخ ابن خلدون، ج ٢، ص ١٤٣؛ الغدير، ج ١، ص ١٦٠، نقل از:

دو منبع پيش و تاريخ طبرى، ج ٥، ص ٩٧ و كامل ابن اثير، ج ٣، ص ٦٣ و تاريخ ابو الفداء، ج ١، ص ١٦٨؛ النصائح الكافيه، ص ١٧٤،( نقل از: طبرى).

[٥] - الغدير، ج ٩، ص ٣٥ از منابع زير:

تاريخ طبرى، ج ٥، ص ٨٨- ٩٠؛ كامل ابن اثير، ج ٣، ص ٥٧- ٦٠؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١، ص ١٥٨- ١٦٠؛ تاريخ ابن خلدون، ج ٢، ص ٣٨٧- ٣٨٩؛ ابو الفداء، ج ١، ص ١٦٨.