قرآن موسى اشعرى وقرآن مقداد بن اسود»؛ چنان كه عايشه نيز داراى قرآنى بود. قرائت اهل كوفه از روى قرآن ابن مسعود وقرائت اهل بصره از روى قرآن ابو موسى اشعرى بود واهل شام از روى قرآن ابى بن كعب واهل دمشق از روى قرآن مقداد قرائت مى نمودند. لكن دوران اين قرآن ها وقرائت از روى آنها در زمان عثمان سپرى شد؛ زيرا او قرآنى براى آن شهرها فرستاد وديگر قرآن ها را سوزاند[١].

امّا در باره قرآن امام على (ع) گفتنى است كه آن حضرت آن را براى خويش واهل بيتش نگهدارى نمود وبه جهت حفظ وحدت امّت اسلامى، آن را ظاهر نكرد.

سؤال: آيا قرآن هاى اصحاب كه به نام جمع كننده آنها نام گذارى شد، با يكديگر اختلاف داشت؟ وآيا هر يك از آنها ويژگى خاصّى داشتند؟

تاريخ نگاران معتقدند تمايزى از جهت تقديم و تاخير سوره ها در اين قرآن ها موجود بود؛ مثلا «ابن مسعود» قرآن را بر اساس مقدّم كردن هفت سوره بزرگ: بقره، نساء، آل عمران، اعراف، انعام، مائده، يونس وپس از آنها مئتين وسپس مثانى وپس از آن حم ها؛ سوره هايى‌

[١] - الكامل فى التاريخ: ٣/ ٥٥؛ صحيح بخارى: ٦/ ٢٢٥ و ٢٢٦؛ مصاحف سجستانى: ١٤- ١؛ البرهان: ١/ ٢٤٣- ٢٣٩.