( (.. بدانيد اين قرآن پند گويى است كه فريب ندهد وراهنمايى است كه گمراه نكند و سخنگويى است كه دروغ نگويد وكسى با قرآن ننشست مگر آن وقتى كه برخاست، افزون شد، يا از وى كاست، افزونى در رستگارى وكاهش از كورى وگمراهى. بدانيد كسى را كه با قرآن است، نيازى نباشد وكسى بدون قرآن، بى نياز نياشد، بس رهايى از دردهايتان را از قرآن بخواهيد. در سختيها از آن يارى بطلبيد كه قرآن موجب بهبود يافتن بزرگترين دردهاست وآن كفر، دورويى، هلاك شدن وگمراهى است، بس به وسيله آن از خداوند بخواهيد وبا دوستى آن، رو به سوى او آوريد.))[١]

سخنانى كه از آن حضرت درباره قرآن كريم نقل شده ودر ميان مسلمانان معاصر آن حضرت ومسلمانان امروز وجود دارد، تفسير كننده اين گفتار حضرت است كه مى فرمايد:

( (قرآن، همراه من است، از هنگامى كه با آن همراه شدم، جدا نگشتم))[٢].

اين ديدگاه امام على (ع) درباره كتاب جاويد خداوند است لكن دشمنان اين كتاب الهى، براى ايجاد تفرقه ميان مسلمانان، نقشه هاى گوناگونى را به كار بستند واز جمله به اهل بيت (عليهم السلام) تهمت زدند وگفتند

[١] - نهج البلاغه: خطبه ١٧٦.

[٢] - نهج البلاغه: خطبه ١٢٢.