وظائف اعضاى بدن (وظائف روح و وظائف متقابل) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩ - فصل دوم در آن چه كه زبان آن را ترك كند

خود را بخورد؟ غيبت كردن مانند گوشت مرده خوردن است كه بايد همه از آن متنفر باشيم.

در علم فقه براى غيبت دو تعريف ذكر شده است:

١- ياد كردن مؤمن به چيزى كه اگر بشنود بدش بيايد (ذكر الغير بما يكرهه لو سمعه).

٢- ياد كردن عيب پنهان مؤمن. و اين تعريف مورد پسند شيخ انصارى و آقاى خوئى (قدس سرهما) و ديگران مى‌باشد.

آرى برادر مسلمان عيب‌هاى مستور مردم را در غياب‌شان بازگو نكنى كه به جوانمردى و تدين تو ضرر مى‌رساند.

٤- از محرمات دشنام دادن است.

٥- فحش كه به معناى ياد كردن الفاظ ركيك است.

٦- توهين و تحقير مؤمن كه بزبان و غير زبان حرام است، بلى خوار نمودن مؤمن به منزله جنگ با خداوند است‌ (نعوذ بالله منه).

٧- رنجانيدن مؤمنين كه جايز نيست.

٨- افتراء بستن كه دروغ هم شمرده مى‌شود.

٩- سخن بيهوده و ياوه كه بار مؤمن را سنگين مى‌كند. (وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ).

١٠- غنا و آواز خواندن به نحوى كه نزد فساق متعارف است و مزد گرفتن بر آن نيز حرام است. زنهار كه نه آواز بخوانى و نه به آن‌