مى‌كند كه ايمان زيادتى و نقصان و تمام هم دارد؟ امام مى‌فرمايد: بلى همانا خداوند تبارك و تعالى ايمان را بر جوارح و اعضاى پسر آدم فرض و تقسيم و تفريق نموده است. و هيچ يك از اعضا و جوارح او نيست مگر اين كه موظف به ايمانى شده كه در عضو ديگر نيست.

از جمله اعضاء دل اوست كه به آن عقل و فهم پيدا مى‌كند و دل امير بدن است و تمام اعضا به فرمان او كار مى‌كند.

از جمله دو چشم است كه به آن‌ها مى‌بيند، و دو گوش است كه به آن‌ها مى‌شنود و دو دست كه به آن‌ها كار مى‌كند و دو پاى او كه به آن‌ها راه مى‌رود و فرج و عورت او كه شهوت از طرف آن است، و زبانش كه به آن صحبت مى‌كند و سرش كه بقاى او در آنست ... خداوند بر هر كدام از دل و سمع و دو چشم و زبان و دست‌ها و پاها و فرج و رو چيزى را فرض نموده است كه بر ديگرى فرض ننموده است. و فرض هر كدام مغاير با فرض بر ديگرى مى‌باشد آن‌چه از ايمان را كه بر دل فرض نموده است اقرار و معرفت و عقد و رضا و تسليم به وحدانيت خداوند لا شريك است. (إلها واحد الم يتخذ صاحبة و لا ولدا) و اين كه محمد (ص) بنده و رسول خداوند است. و اقرار (به صحت) آن‌چه از جانب خداوند آمده است از انبيا و كتب آسمانى و همين اقرار و معرفت و عمل دل است كه خداوند مى‌فرمايد: الا من اكره و قلبه مطمئن بالايمان و لكن من شرح بالكفر صدرا مكر كسى مجبور شده در حالى كه دلش به ايمان مطمئن است ...

و قال: أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ (آگاه باش كه دلها