* لعن در تمام كتب فقهى شيعه، به استثناى كتاب لعانى كه داريم، در حق كسى وارد نشده، من نديدم كه لعن از مستحبات شيعه باشد، اين شما و اين توضيح المسائل‌ها. زيارت عاشورا سند ندارد، ما كه نمى‌توانيم چون فلان زيارت مشهور شده و مقدس‌ها مى‌خوانند، بيايم اين را جزء آيات قرآن يا احاديث مسلّم به شمار بياوريم. اهل تحقيق مى‌گويند كه اين لعن‌هاى مذكور در زيارت عاشورا در دوره صفويه زياد شده، در مصباح صغير شيخ طوسى رحمه اللّه وجود ندارد، در كامل الزياراتى كه مرحوم امينى آن را تصريح كرده، وجود ندارد. (دقت كنيد)

خدا مى‌داند به خاطر سخنرانى‌هايى كه بعضى اوقات در مشهد مبلغان ايرانى داشته و كتاب‌هايى كه يك عده كم‌عقل تأليف مى‌كنند- شما خبر نداريد كه به خاطر همين سخنرانى‌ها و كتاب‌ها- چقدر در افغانستان و پاكستان و عراق، شيعه جان و ناموسش به هدر رفته است. همين‌ها به عنوان حكم ثانوى حرام مى‌شود. خود مرحوم مجلسى روايت مى‌كند كه بيان اسرار ائمه جايز نيست، براى همين بود كه معلى بن خنيس را كشتند. خود مجلسى مى‌گويد: اين كار حرام است. من مرحوم مجلسى را دوست دارم، اما به تشدد ايشان انتقاد دارم و مى‌گويم كه اشتباه كرده است. بايد از اين موارد جلوگيرى شود. ما بايد به اهل سنت احترام كنيم و آنها هم ما را احترام مى‌كنند.

همين الآن در كابل، در خيلى موارد مى‌بينم كه سنّى‌ها مرا از مردم شيعه‌