عوام غافل شيعه بايد متوجه باشند، كه در تمام كتب فتوايى شيعه (توضيح المسائل‌هاى مجتهدان عظام را ملاحظه كنيد) بدگويى به صحابه اجازه داده نشده؛ تا چه رسد كه بدگويى مورد تحسين باشد.

نتيجه بحث‌هاى علمى و تاريخى هرچه باشد، بايد بفهميم كه ايجاد درگيرى و عداوت و خونريزى ميان مسلمانان و حتى تضعيف اسلام به هر نامى كه باشد، از محرمات كبيره است و شيطان نبايد مسلمانان را فريب دهد.

بهترين زمينه اتحاد مسلمانان، احترام نمودن به مذاهب و عقايد همديگر است ونيز اجتنب از تحريك احساسات يكديگر.

يك شيعه به فتواى امام ابو حنيفه عمل نخواهد كرد و نيز يك فرد سنّى به نظر امام صادق عليه السّلام عمل نمى‌كند، ولى احترام به امام صادق عليه السّلام و ابو حنيفه به عنوان پيشواى ميليون‌ها مسلمان بايد مسلّم باشد و نبايد به شخصيت‌هاى علمى اسلامى بى‌اعتنايى نشان داد و نبايد عواطف همديگر را جريحه‌دار نمود كه عملى جاهلانه و غلط است.

در روان‌شناسى مى‌گويند: تأثير فرد بيشتر از تأثير اصل است. اختلاف علمى، اختلاف در اصل است كه منشأ نزاع و خونريزى نمى‌شود، ولى اختلاف در مورد اشخاص، اختلاف در فرد است و تشنج‌زا. بنابراين، بايد در اين مورد بسيار دقيق و محتاط بود و از تحقير و توهين ارباب مذاهب جدا جلوگيرى نمود. خداوند در قرآن مجيد به مسلمانان دستور مى‌دهد كه خدايان كفار را سب نكنيد و فحش ندهيد، كه آنان نيز خداوند جهان را دشنام خواهند داد. آيا مسلمانان نبايد از اين دستور حكيمانه در زندگانى داخلى خود استفاده ببرند؟!