صف داخلى ملت‌ها و استفاده از اختلافات مذهبى، بهترين راه تجربه شده است و حتى خود حكومت‌هاى اسلامى نيز گاهى براى تحكيم قدرت خود از همين روش استفاده مى‌كنند و مذهب را در استخدام سياست قرار مى‌دهند.

اسف‌بارتر اين كه اين دو امر (جهالت و مداخله دولت‌ها) تنها به بيان اختلاف‌هاى واقعى مذهبى اكتفا ننموده؛ بلكه تا حد ممكن از دروغ و اتهام و افترا خوددارى نكردند و مسلمانان غافل را به جان هم انداختند. ما از ذكر شواهد اين مدعا به خاطر جلوگيرى از اطاله كلام خوددارى مى‌كنيم كه بعضى از آنها خيلى مضحك است؛ مانند شايعه اين‌كه اهل فلان مذهب دم دارند و اهل فلان مذهب چوب را در دبر اموات خود داخل مى‌كنند!!!

دو: موارد اتفاق نظر شيعه و سنّى‌

الف: در عقايد

١. آفريدگار و مدبر جهان، خداوند است؛

٢. تنها خداوند، معبود است و عبادت جز براى او موجب شرك و خروج از اسلام است؛

٣. خداوند، شريك و همتا ندارد؛

٤. ذات خداوند، قابل درك نيست؛

٥. خداوند، ازلى و ابدى و سرمدى است؛

٦. خداوند، عالم، قادر، مريد، مختار، سميع، بصير و مدرك به هرچيز مى‌باشد؛

٧. همه موجودات، مخلوق خداوند هستند؛

٨. خداوند، زنده است؛

٩. خداوند، متكلم و صادق است؛