ما به ياد داريم آن روزگار تلخى را كه در سابق در افغانستان داشتيم و كسى جرأت نمى‌كرد كه بگويد من شيعه هستم. شيعه كه هيچ، بعضى اوقات كه خيلى جرأت مى‌كرديم، مى‌گفتيم: فارسى‌زبانيم. ولى امروز در افغانستان مذهب جعفرى رسمى شده است. الآن نه در مدارس عراق و نه در بحرين و نه لبنان، عقايد شيعه تدريس نمى‌شود، ولى فردا در افغانستان كه بيست درصد شيعه دارد، عقايد و مذهب شيعه، هم در محاكم و هم در مدارس مورد تدريس و قضاوت قرار مى‌گيرد.

كار ديگرى هم كرده‌ايم. شوراى علماى شيعه افغانستان كه در وزارت اقتصاد امروز و وزارت تخطيط و برنامه‌ريزى سابق در شصت مركز ولايات (فرماندارى و مراكز استان) نمايندگى دارد. آنان سالى سه روز در برج ميزان [مهر] يك‌جا جمع مى‌شوند و اوضاع شيعه را بررسى مى‌كنند.

در بين شيعه، كنار شوراهاى علماى شيعه افغانستان، شوراهاى اخوت اسلامى تأسيس كرديم. الآن در كابل، علماى شيعه و علماى سنّى، هر هفته جلسه دارند، نشريه‌اى به نام «پيام اخوت» وجود دارد. سنّى‌ها به اهل بيت عليهم السِّام و عقايد شيعه احترام مى‌گذارند و همچنين شيعه‌ها به آنها احترام مى‌گذارند، اين خيلى تأثير دارد. اين شوراى اخوت اسلامى بين علماى شيعه، هم در كابل هست و هم در جاهاى ديگر مثل بلخ. اين سلاح بزرگى است كه ما عليه تندروهاى نادان داريم، تا بين شيعه و سنّى- كه برادران مسلمان يكديگرند- اختلاف واقع نشود.

مسأله ديگرى كه در كابل صورت گرفت، تأسيس حوزه علميه است. به فضل و رحمت خداى تبارك و تعالى و به بركت خون شهداى ما، زمينى به مساحت تقريبا ٣٨ هزار متر مربع در داخل شهر كابل پيدا شد. يك سال زحمت كشيده شد و خدا آن را مجانى به ما داد. تمام مراحل قانونى سند آن‌