مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ.[١] اين، هم ترويج دين است و هم ترغيب به معروف و نهى از منكر. اين چطور ممكن است؟ ما كه خالقيت نداريم كه ايمان را در ذهن كفار ببريم يا شبهات را از ذهن آنان و مسلمانان دور كنيم، ولى با گفت‌وگو مى‌توانيم.

بايد با اهل كتاب صحبت كنيم. آنها شبهه و اشكال دارند. امروز تمام رشته‌ها بسيار پيچيده شده است، سهل و ساده نيست. حتى لائيك‌ها، كمونيست‌ها و بى‌دين‌ها هم شبهاتى دارند. اگر شما با آنها گفت‌وگو نكنيد و به همه بگوييد، شما ملعونيد و نشستن با شما حرام است و نگاه به شما حرام است، پس چگونه مى‌خواهيد اسلام را ترويج كنيد؟ همين الآن هم بيش از نصف جهان بى‌دين‌اند.

آيات‌ وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ‌،[٢] وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ‌[٣] هم براى ترويج است. ترويج يا هدايت كردن بدون گفت‌وگو و صحبت كردن نمى‌شود.

* همان‌طور كه حضرت عالى فرموديد هدف تعامل و گفت‌وگو روشن شدن حق است. از طرفى همه اديان و مذاهب و فرق مدعى‌اند كه حق نزد آنهاست، بنابراين، اختلاف قطعا وجود دارد. اما براى اين كه ما اين گفت‌وگو را انجام دهيم، به روش و مبانى‌اى نياز داريم كه بر اساس آن بتوانيم حركت كنيم. ما چه روشى را در پيش بگيريم كه هم به اين تناقضات دامن نزده باشيم وهم اين كه راحت‌تر گفت‌وگو كنيم تا به حق و حقيقت برسيم؟ از طرف ديگر ما در دنيايى زندگى مى‌كنيم كه همه افراد به دنبال كشف حقيقت نيستند و برخى به دنبال تخريب اسلام هستند. اگر ما

[١] . سوره آل عمران، آيه ١٠٤.

[٢] . سوره انبياء، آيه ١٠٧.

[٣] . سوره سبا، آيه ٢٨.