نيست و اختلافات زيادى دارند. بايد متوجه بود كه اختلاف سند روايات غير از اختلاف در معانى متون روايات است و مهم اين است، و گفتيم بسيار زياد از هم دور نيستند.

بنده در اوايل سال ١٣٥٥ شمسى كتابى به نام فوايد دين در زندگانى نوشتم كه در مؤسسه بيهقى در كابل، قبل از طبع، مورد بررسى قرار گرفت. در اين كتاب روايات زيادى از طريق شيعه- از امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام- نقل كرده بودم، كه يكى از ايرادهاى مؤسسه بيهقى بر كتاب اين بود كه شما روايات نبوى را از امام باقر و امام صادق عليهما السّلام نقل كرده‌ايد، نه از خود حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله. من در آن موقع متوجه شدم كه چقدر بين روايات شيعه و سنّى نزديكى وجود دارد، كه علاوه بر معنى، حتى در الفاظ هم با هم متحد هستند.

بالاخره پس از مشورت با مؤسسه بيهقى، روايات وارده از اهل بيت را با اضافه يك جمله پذيرفتند: «امام جعفر صادق عليه السّلام (به نقل از احاديث نبوى) فرموده‌اند» تا با نظر دانشمندان اهل سنت كه روايات را از طريق خود از حضرت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله نقل كرده بودند، تطابق داشته باشد.

من اضافه شدن آن جمله را (به نقل از احاديث نبوى) پذيرفتم؛ چون معتقد بودم كه ائمه اهل البيت هرچه گفته‌اند، از سنت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله گفته‌اند. و در اين مورد امام صادق عليه السّلام فرموده است كه ما اهل رأى نيستيم، هر چه مى‌گوييم از پدران خود و از رسول خدا مى‌گوييم كه از خداوند نقل فرموده‌[١] من باز بر لزوم تدوين فقه مقارن و حديث مقارن، تأكيد مى‌كنم كه پايه اساسى اتحاد نظر شيعه و سنّى مى‌باشد.

٦. در مورد ششم كه عدالت صحابه رضى اللّه عنه است، در ميان خود اهل سنت اقوالى متفاوت وجود دارد، كه ابن ابى الحديد معتزلى در شرح نهج البلاغه آنها

[١] . سند اين روايت معتبر است.