٤. تشكيل جلسات تبليغى مشترك در اوقات مناسب دينى، مانند ماه رمضان، تجليل از نزول قرآن، ميلاد نبى صلّى اللّه عليه و اله و امثال اينها كه شيعه و سنّى بر آنها اتفاق دارند.

٥. تشخيص دقيق موارد متفق عليه و مختلف فيه بين طرفين، تا به وسيله اختلاف موهوم و غير واقعى از هم دور نشويم.

٦. اشتراك در غم و شادى پيروان ساير مذاهب كه در يك محل زندگانى مى‌كنند.

٧. ادامه كنفرانس‌هاى تقريبى مانند همين كنفرانس‌[١] و توسعه آن در كشورهاى ديگر.

٨. تشكيل شوراهاى اخوت اسلامى به منظور تقريب در هر محلى كه جمع معتنابهى از شيعه و سنّى اقامت دارند. ما در افغانستان چنين شوراهايى را تأسيس كرده‌ايم و به حد توان، كمك جزئى هم به آنان نموده‌ايم و بايد در فكر توسعه آن باشيم.

٩. كم كردن فشارهاى سياسى و اعطاى حقوق كامل مدنى و غيره، توسط دولت‌ها به اقليت‌هاى مذهبى كه قهرا محبت را دربردارد. در افغانستان ماده ٤٥ و ١٣١ قانون اساسى سال ١٣٨٢ شيعيان را از دولت و اكثريت راضى نمود.

١٠. برائت شيعه از غلات، و برائت اهل سنت از نواصب، تا وجود اين دو طايفه باعث اشتباه برادران مسلمان شيعه و سنّى نشود و همه بايد بدانيم كه غلو و ناصبى‌گرى در اسلام مشروعيتى ندارد.

[١] . اشاره به كنفرانس بين المللى وحدت اسلامى كه همه‌ساله در ايران تشكيل مى‌گردد.