شعر و صوف و وبر انعام منسوج ميشود براى فرش و گفته‌اند حمول كبار انعام است و فرش صغار آنكه از خوردى بزمين نزديكست مانند فرش‌ كُلُوا بخوريد يعنى بر خود حرام مگردانيد هم چنان كه فعل جاهليت است و يا بر سبيل اباحه ميفرمايد كه بخوريد مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ‌ از آنچه روزى داد خدا شما را و حلال ساخت براى شما وَ لا تَتَّبِعُوا و پيروى مكنيد خُطُواتِ الشَّيْطانِ‌ گامهاى شيطان را يعنى براه او مرويد و بوسوسه او حلال را حرام مسازيد و حرام را حلال‌ إِنَّهُ لَكُمْ‌ بدرستى كه شيطان مر شما را عَدُوٌّ مُبِينٌ‌ دشمنى است آشكارا يعنى ظاهر العداوة بعد از آن تفسير حموله و فرش ميكند بقوله‌ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ‌ يعنى آفريد چهارپايان را هشت زوج و زوج آن را گويند كه با جنس خود مزاوجت كند پس ذكر زوج انثى بود و انثى زوج ذكر و هر دو را نيز زوج گويند و اينجا مراد اولست و در انوار آورده كه ثمانية ازواج بدلست از حمولة و فرشا و يا مفعول كلوا است و قوله و لا تتبعوا معترضه است بينهما و يا مفعول فعليست كه كلوا دالست بر آن و يا حالست از ما بمعنى مختلفه يا متعدده و قوله‌ مِنَ الضَّأْنِ‌ بدل است از ثمانية يعنى حقتعالى آفريد از آنچه پشم دارند يعنى ميش‌اند اثْنَيْنِ‌ دو زوج را يكى قوچ و ديگرى جفت آن مراد كبش و نعجه است و ضان اسم جنس است مانند ابل و جمع آن ضئين است و يا جمع ضائن است چون تاجر و تجر وَ مِنَ الْمَعْزِ و از آنها كه موى دارند يعنى بزينه‌ اثْنَيْنِ‌ دو زوج ديگر را نر و ماده كه آن معز و تيس است و آن جمع ماعز است چون صحب و صاحب‌ قُلْ‌ بگو بر وجه انكار بكسانى كه تحريم انعام كردند بر خود آلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ‌ آيا آن دو نر را كه كبش و تيس است حرام كرد خدا أَمِ الْأُنْثَيَيْنِ‌ يا دو ماده را كه نعجه و معز است‌ أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ‌ يا حرام كرد بر او آن را كه مشتمل است بر او أَرْحامُ الْأُنْثَيَيْنِ‌ رحمهاى آن دو ماده خواه آنچه در رحمهاى ايشانست ماده باشد يا نر نَبِّئُونِي‌ خبر دهيد مرا بِعِلْمٍ‌ بامرى معلوم كه دلالت كند بر آنكه خدا حرام كرده است بعضى از آنها را إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌ اگر هستيد راستگويان كه تحريم از نزديك او است‌ وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَيْنِ‌ و آفريد از شتر دو زوج را نر و ماده‌ وَ مِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِ‌ و از گاو نيز بهمين منوال دو زوج را قُلْ‌ بگو بايشان كه‌ آلذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ‌