تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤٥٠ - سوره الأنعام(٦) آيات ١٠٠ تا ١٠٩
قوم بنو اعماماند ملاحظه حال ايشان كن آن حضرت فرمود مدعاى ايشان چيست گفتند خواهش ما آنست كه زبان از ما و الهه ما كوتاه كنى رسول صلّى اللَّه عليه و آله فرمود كه اگر من چنين كنم مساعدت مىكنيد بر كلمه كه بسبب گفتن آن بر جميع عرب و عجم مالك شويد و همه اهل عالم منقاد شما گردند گفتند آن چيست فرمود اينكه بگوئيد كه لا اله الا اللَّه گفتند كه ما هرگز اين را نگوئيم ابو طالب گفت كه با ايشان مواسات كن فرمود كه بجز از اين راضى نشوم ايشان گفتند اى محمد صلّى اللَّه عليه و آله از شتم و دشنام خدايان ما باز ايست و اگر نه ما ترا نيز دشنام دهيم حقتعالى آيه مذكوره را نازل گردانيد و در اين دليل است بر آنكه طاعت هر گاه مؤدى بمعصيت شود ترك آن واجب است چه مؤدى بشر شر است و نيز دال است بمدارا با كفار در حين غلبيت ايشان چه فرموده كه با كفار مدارا كن كه در جوار ايشانى و ايشان بسياراند و تو يارى و مددكارى ندارى (و دارهم ما دمت فى دارهم و ارضهم ما كنت فى ارضهم) و هر گاه آن حضرت در وقت ضعف مأمور بوده باشد بمدارا كردن پس امام اولىتر بآن چه پايه او از پايه پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فروتر است و رعيت نيز باين اولى باشند زيرا كه مرتبه ايشان از مرتبه هر دو كمتر است و وجوب دفع ضرر از مقتضاى عقل و شرع است و در مجمع آورده كه آيه دلالت ميكند بر آنكه جايز نيست كه از مكلف فعلى يا قولى صادر شود كه مؤدى بمعصيت غير او شود و از ابى عبد اللَّه (ع) پرسيدند از قول حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله كه
ان الشرك اخفى من دبيب النمل على صخرة سوداء فى ليلة ظلماء
فرمود كه مؤمنان در زمان آن حضرت الهه مشركان را دشنام ميدادند مشركان نيز بجهت اين سب معبود مؤمنان ميكردند حقتعالى اهل ايمان را از سب الهه اهل شرك منع نمود تا كفار سب الهه مؤمنان نكنند و مؤمنان بجهت آن شرك نيارند يعنى كافر نشوند از جايى كه ندانند چه باعث غير كفر بر گفتار كلمه كفر كافر است و صادق (ع) را گفتند كه يا بن رسول اللَّه ما مردى را مىبينيم كه در مسجد به آواز بلند سب اعداى شما ميكند و نام ايشان را ميبرد فرمود
لعنه اللَّه تعرض بنا
خدا او را از رحمت خود دور گرداند تعرض ميكند بما و بعد از آن فرمود كه حقتعالى ميفرمايد كه وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ و نيز از آن حضرت مرويست كه در تفسير اين آيه فرمود كه چون اين آيه نازل شد رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود كه
لا تسبوا عليا فان ذاته ممسوس بذات اللَّه و لا تسبوهم فانهم يسبون عليكم و من سب ولى اللَّه فقد سب اللَّه
و نيز در حق امير المؤمنين (ع) فرمود كه
من سبك يا على فقد سبنى و من سبنى فقد سب اللَّه
كَذلِكَ هم چنان كه بياراستيم اعمال كفار را در نظر ايشان زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ آراستيم براى هر گروهى عَمَلَهُمْ كردار ايشان را از