تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٢٧٤ - سوره المائدة(٥) آيات ٥٠ تا ٥٩
نيت احرام در آن اما اگر مقارن سازد نيت را بتسليم پس تلبيه بعد از آن واقع ميتواند شد جز ما زيرا كه خارج صلاة است سيم آنكه استحضار نيت فعلا و استمرار آن عينا شرط نيست در عبادت زيرا كه آن حضرت در حال نيت زكاة مستحضر نيت صلاة نبود كه اگر شرط ميبود مؤثر ميبود در بطلان صلاة كه مستلزم ذميست كه منافى مدح عظيمست و بر اين متفرع ميشود اكتفاء كردن باستمرار نيت حكما (چهارم) تسميه صدقه مندوبه بزكاة زيرا كه جايز نيست كه آن خاتم از زكاة واجبه بوده باشد زيرا كه اخراج زكاة واجبة واجب مضيقست و جايز نيست اشتغال از او بواجب موسع با مندوب و اين از صدقات مندوبه باشد و هو المطلوب و چون حقتعالى در اين آيه اثبات ولايت خود و رسول و وصى رسول كرد در عقب آن فرمود كه وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ و هر كه دوست دارد خداى را وَ رَسُولَهُ و رسول او را وَ الَّذِينَ آمَنُوا و آنان را كه ايمان آوردند فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ پس بدرستى كه لشگر خداى هُمُ الْغالِبُونَ ايشانند غالبان وضع ظاهر در موضع ضمير كه فانهم است تنبيه است بر برهان وجوب تولى ايشان فكانه قيل (و من يتول هؤلاء فهم حزب اللَّه و حزب اللَّه هم الغالبون) و تنوبه است بذكر ايشان و تعظيم شأن و تشريف ايشان باين اسم و تعريض بكسى كه موالات نمايد غير ايشان را بآنكه او حزب شيطانست و حزب در اصل لغت قومىاند كه مجتمع شوند براى امرى كه ايشان را عارض شده باشد چه حزب بمعنى پيش آمدنست از ابن عباس مرويست كه رفاعة بن زيد و سويد بن حارث از يهود كه اظهار اسلام ميكردند و بآخر منافق شدند و بعضى صحابه را با ايشان طريق مودت و مصاحبتى در ميان بود حقتعالى آيه فرستاد كه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى گروه گرويدگان لا تَتَّخِذُوا الَّذِينَ اتَّخَذُوا فرا مگيريد آنان را كه فرا گرفتهاند دِينَكُمْ دين شما را هُزُواً وَ لَعِباً استهزا و بازى يعنى ظاهر ميكنند اسلام را و مخفى ميدارند كفر را مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ از آنان كه كتاب دادهاند ايشان را مِنْ قَبْلِكُمْ پيش از شما يعنى يهود وَ الْكُفَّارَ و فرا ميگيريد كافران را نيز أَوْلِياءَ دوستان وَ اتَّقُوا اللَّهَ و بترسيد از خداى بترك مناهى إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ اگر هستيد شما مؤمنان چه ايمان حقيقى اقتضاى آن ميكند كه با دشمنان حق دوستى نكنند حق تعالى در اين آيه مرتب ساخت نهى از منافقان را بر اتخاذ ايشان دين اسلام را بهزو و لعب بجهت ايماء بر علت نهى و تنبيه بر آنكه هر كه شأن او چنين