يعنى از شما كسى باشد كه مقاتله كند بر تأويل قرآن هم چنان كه من مقاتله كردم بر تنزيل آن ابو بكر گفت انا ذا يا رسول اللَّه فرمود نه عمر عرضكرد من باشم فرمود

لا و لكنه خاصف النعل فى الحجرة

و لكن آن كس دوزنده نعلست در حجره چون نگاه كردند امير المؤمنين (ع) در حجره نعل رسول (ص) را ميدوخت پس اين آيه در معرض تهكم است بر كسانى كه از معركه جهاد فرار كردند و بجهت خيانت و ضعف اعتقاد ثبات قدم نورزيدند پس كانه حق سبحانه ميفرمايد كه اى اهل جبانت و ضعف اگر شما در جنك ثبات قدم نداريد زود باشد كه من بدل شما كسانى بياورم كه صفت ايشان بر عكس صفت شما باشد يعنى چنان كه در شما جبانت و ضعف اعتقاد است و فرار از اعدا و غير مترحم بر اولياى ما ايشان ثابت القدم و متيقن الايمان باشند و محبت من داشته باشند و بجهت اين نيز من با ايشان محبت داشته باشم با دوستان من نرم دل باشند و با دشمنان من صعب و درشت هم چنان كه در جايى ديگر فرموده است‌ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ‌ در خبر است كه روزى رسول خدا (ص) در محراب پنج سجده بجاى آورد كه با او قيامى و ركوعى نبود گفتند يا رسول اللَّه سبب اين سجده چه بود فرمود سجدات شكر بود گفتند براى چه نعمتى شكر كردى فرمود جبرئيل آمد نزد من و گفت خدايت سلام ميرساند و ميفرمايد كه من على را دوست ميدارم من سجده شكر بجا آوردم باز گفت ميفرمايد كه من فاطمه را دوست ميدارم من ديگر بار سجده كردم ديگر باره گفت كه ميفرمايد من حسن و حسين را دوست ميدارم من ديگر باره سجده كردم و بعد از آن گفت كه حقتعالى ميفرمايد كه من دوستان ايشان را دوست ميدارم من ديگر باره سجده شكر بجاى آوردم و بعد از آن گفت كه او سبحانه ميفرمايد كه من دوستان دوستان ايشان را دوست ميدارم و اين غايت محبت‌ يُحِبُّهُمْ‌ است آورده‌اند كه مردى صالح در خواب ديد كه قيامت قايم شده و خلق را بموقف سياست بداشته‌اند و در جايى كه او ايستاده فرشته بيامد صحيفه در دست گرفته آن مرد گفت اينچه صحيفه است گفت صحيفه‌ايست كه نام دوستان على و فرزندان او در آن نوشته گفت همانا نام من اينجا نوشته باشد فرشته نامه را بوى داد او نگه كرد نام خود را در آنجا نديد گفت ايها الملك نام من اينجا نيست اگر چه من مرتبه آن ندارم كه نام من در ميان ايشان باشد اما در اين پايين بنويس كه من دوستان دوستان ايشان را دوست ميدارم ندا آمد كه نامش در اول صحيفه بنويس كه بسى با نياز گفت على ابن ابراهيم بن هاشم در تفسير خود ذكر كرده كه اين آيه در شأن مهدى آل محمد صلّى اللَّه عليه و آله نازل شده و اصحاب او و اول آيه خطابست بآن كسانى كه ظلم كردند بر آل محمد صلّى اللَّه عليه و آله و ايشان را مغلوب و مقهور و مقتول ساختند و غصب حق ايشان كردند و مقوى اين قول است آنكه حق تعالى‌