خون و ناخن و موى زن را باشد و استخوان و رك و پى مرد را ابن صوريا گفت صدقت پس گفت كدام فرشته است كه بتو نازل ميشود فرمود جبرئيل گفت وى بچه صفت است فرمود متصف باين صفت و نعت است گفت و اللَّه كه در تورية چنين است و گفت من گواهى ميدهم كه تو صادقى در هر چه مى‌گويى و پيغمبر خدايى پس اظهار كلمتين شهادتين كرد و ايمان آورد جهودان چون ديدند كه وى ايمان آورد او را دشنام دادند و از بيحرمتى دقيقه فرو نگذاشتند و در آخر مجلس چون خواستند كه برخيزند بنو قريظه در بنو النضير آويختند و گفتند يا محمد صلّى اللَّه عليه و آله اينها برادران مااند پدران ما يكى‌اند و دين ما و ايشان يكيست هر گاه يكى از ايشان يكى از ما را بكشند ما را تمكين ندهند در قصاص و هفتاد وسق خرما بر سبيل ديت بر ما دهند و اگر يكى از ما مردى را از ايشان بكشيم ايشان را بعوض يكى دو مرد ما را بكشند و اگر زنى را بكشيم بعوض او مردى از ما بكشند و اگر بنده بقتل رسانيم ايشان آزادى از ما بقتل رسانند و جراحات ما نصف جراحات ايشان باشد تو در ميان ما حكمى كن و اين افراط و تفريط را از ميان ما بردار حقتعالى آيات رجم و قصاص نازل ساخت الى قوله‌ وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ‌ و اول در بيان حال ايشان فرمود كه‌ يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ‌ تغيير ميدهند كلمها را يعنى آيه رجم را مِنْ بَعْدِ مَواضِعِهِ‌ بعد از آنكه وضع كرد خدا آن را در مواضع آن يعنى حرام آن را در موضع حلال و حلال آن را در موضع حرام و ساير احكام فرايض آن را بجاى خود يا از روى لفظ بآنكه ايشان تغيير وضع آن كردند كه بعوض از رجم جلد و تحميم مينويسند و يا حمل آن بر غير معنى مراد ميكنند و اجراى آن در غير معنى مقصود و اين جمله صفت ثانيه قوم است يا صفت سماعون يا حال از ضمير آن يا استينافست كه موضعى از اعراب ندارد و يا در موضع رفع است كه خبر مبتداى محذوف باشد اى هم يحرفون و همچنين است قوله‌ يَقُولُونَ‌ ميگويند يهود خيبر إِنْ أُوتِيتُمْ هذا اگر داده شويد اين حكم محرف يعنى محمد صلّى اللَّه عليه و آله حكم بجلد و تحميم كند فَخُذُوهُ‌ پس فرا گيريد آن را و قبول كنيد و عمل بآن نمائيد وَ إِنْ لَمْ تُؤْتَوْهُ‌ و اگر داده نشويد اين حكم را يعنى محمد صلّى اللَّه عليه و آله رجم فرمايد فَاحْذَرُوا پس حذر كنيد از قبول آن‌ وَ مَنْ يُرِدِ اللَّهُ فِتْنَتَهُ‌ و هر كه را خواهد خداى فضيحت و رسوايى او را در اظهار آنچه اخفاى آن كند و يا اراده هلاكت او نمايد و يا قصد آزمايش او كند كه اظهار ايمان و كفر او باشد بر خلقان بجهت انقياد و عدم انقياد حكم و اصح آنست كه مراد بفتنه عذابست يعنى هر كه حقتعالى اراده عقوبت او كند بجهت كفر و