تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١١٣ - سوره النساء(٤) آيات ١١٠ تا ١١٩
فعلمت ما كان و ما سيكون وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ و هست فضل خدا بر تو عَظِيماً بزرگ كه آن رتبه عظيمه نبوتست و مزية و مرتبه او بر ساير انبيا و خلق عوالم علويه و سفليه و بواسطه او لولاك لما خلقت الافلاك و قوله لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ از تتمة قصه طعمه است يعنى نيست نيكويى در بسيارى از راز گويندگان يعنى قوم طعمه كه بشب مشورتها كردند در خلاصى طعمه پس نجوى اسم متناجيان است كقوله تعالى و إذ هم نجوى و گويند اسم تناجى است كه مصدر است يعنى نيست چيزى در راز گفتن ايشان و بنا بر اين إِلَّا مَنْ أَمَرَ بر حذف مضافست اى الا نجوى من امر يعنى مگر از راز گفتن كسى كه فرمايد بِصَدَقَةٍ بصدقه دادن أَوْ مَعْرُوفٍ يا امر كند بمعروف و آن هر چيزى است كه در شرع مستحسن باشد و گفتهاند كه معروف اينجا قرض دادنست يا دستگيرى بيچارگان بهر نحوى كه باشد أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ يا فرمايد باصلاح كردن ميان مردمان و رفع كدورات از دلهاى ايشان و تاليف ايشان و القاى محبت در قلوب ايشان على بن ابراهيم در تفسير خود آورده كه پدر من حديث كرد كه مرا از ابن ابى عمير از حماد از ابى عبد اللَّه (ص) كه
ان اللَّه فرض التجمل فى القرآن
حق تعالى فرض كرده است تجمل را در قرآن گفتم و ما التجمل تجمل بچه معنى است فرمود
ان يكون وجهك اعرض من وجه اخيك فتجمل له
و هو قوله لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ الاية يعنى تجمل آنست كه اثر كدورت بر روى تو بيشتر از برادر تو باشد پس تجميل آن كنى و اظهار بشاشت كنى براى برادر خود پس اين آيه قرائت فرمود و نيز على بن ابراهيم در تفسير خود ذكر كرده كه پدر من رفع اسانيد كرد تا بامير المؤمنين عليه السّلام كه آن حضرت فرمود كه
ان اللَّه فرض عليكم زكواة جاهكم كما فرض عليكم زكاة ما ملكت ايمانكم
يعنى حقتعالى بر شما فرض كرده است زكاة هاى جاه و شأن شما را هم چنان كه زكاة مال را بر شما فرض گردانيد و زكاة جاه اظهار آثار بشاشت و خوشخوئيست براى همه مردمان وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ و هر كه بكند اينها را كه مذكور شد ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ براى طلب خوشنودى خدا فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ پس زود باشد كه بدهيم او را أَجْراً عَظِيماً مزدى بزرك كه در شمار و حساب نيايد در كشاف آورده كه از حضرت رسالت (ص) مرويست كه
كلام بنى آدم كله عليه الا ما كان من امر بمعروف او نهى عن منكر او ذكر اللَّه
يعنى هر سخنى كه فرزند آدم ميگويد مضر است باو و فائده باو نميرساند مگر كه امر بمعروف باشد يا نهى از منكر يا ذكر خدا سفيان ثورى اين حديث را از شخصى بشنيد و باو گفت هيچ ميدانى كه مأخذ اين