كنند بآن كه (ان تغفر لهم بعد توبتهم و ايمانهم) و چون عيسى اين سخن ادا كند قالَ اللَّهُ‌ گويد خداى كه‌ هذا اين روز يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ‌ روزى است كه سود ميرساند راستگويان را صِدْقُهُمْ‌ بصدق و راستى كه از ايشان واقع شده باشد در دنيا كه آن قايل شدن است بوحدانيت حقتعالى و اقرار بحقيت جميع انبيا چه فعل نافع در حال تكليف است پس صدق كفار در روز قيامت كه آن اقرار ايشان باشد در نفسهاى خود بسوء اعمال و قبح اقوال نفع بايشان نرساند و يا مراد صدق ايشان است كه مستمر بوده باشد در دنيا و قتاده روايت كرده كه دو كس در قيامت بصدق تكلم كنند يكى را نفع ندهد و ديگرى را نفع رساند اول ابليس كه گويد إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِ‌ در آن روز باين قايل شود و در دنيا كاذب بوده باشد پس نفع باو ندهد دويم عيسى كه در دنيا بعد از ممات صادق بود پس نفع داد او را صدق او و حق سبحانه بيان نفع آن ميكند بقوله‌ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي‌ مر آن صادقان راست بهشتهايى كه ميرود مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ از زير درختان يا غرف آن جويها خالِدِينَ فِيها در حالتى كه جاويد باشند در آن‌ أَبَداً هميشه اين تأكيد خلود است يعنى زمان بودن ايشان نهايت نداشته باشد رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ‌ خوشنود باشد خداى از ايشان بطاعت و انابت‌ وَ رَضُوا عَنْهُ‌ و خوشنود باشند ايشان از خداى بنيل كرامت و اثابت‌ ذلِكَ‌ اين دخول جنان يا حصول رضوان‌ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌ فوز و رستگارى بزرك است‌

بعد از آن تنبيه ميكند بر كذب نصارى و فساد دعوى ايشان در مسيح و ام او بقوله‌ لِلَّهِ‌ مر خداى راست نه غير او را مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ پادشاهى آسمانها و زمينها وَ ما فِيهِنَ‌ و آنچه در سما و ارض است‌ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ و او بر همه چيزها توانا است بقدرتى كه از عجز و ضعف منزه و مقدس است و من فيهن نگفت بر وجه تغليب عقلا بلكه فرمود و ما فيهن تا تنبيه باشد بر غايت قصور ما سوى از معنى ربوبيت و نزول از رتبه عبوديت و اهانت آن و اشعار بر مجانسى كه منافى الوهيت است و ديگر لفظ ما را اطلاق مى كنند بر هر چه متناول جميع اجناس است پس او اولى باشد باراده عموم از من و توحيد ارض بجهة تفخيم شأن سماوات است و گويند اين آيه جواب سؤال مقدر است كه كلام سابق متضمن آن است كانه قيل (من يعطيهم ذلك الفوز العظيم) در جواب آن فرموده كه (الذى له ملك السماوات و الارض)