در سورة البقرة فى قوله‌ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ سمت تحرير يافت‌ كُلَّما أَوْقَدُوا هر گاه برافروختند ناراً لِلْحَرْبِ‌ آتشى براى كارزار با رسول‌ أَطْفَأَهَا اللَّهُ‌ فرو نشانيد آن آتش را خداى بآنكه منازعتى در ميان ايشان افكند كه بديگرى نتوانستند پرداخت و يا ايشان را جبان و بد دل گردانيد و منكوب و مغلوب شدند چون بنى النضير و بنى القيقاع و بنى قريظه و اهل خيبر و اهل وادى القرى و غيرهم و بقيه كه ماندند بوضع جزيه ذليل و خوار شدند و يا آنكه هر گاه قصد حرب كسى كردند مغلوب شدند چه ايشان چون مخالفت نمودند بحكم تورية بخت النصر بر ايشان مسلط گشت و چون افساد كردند قسطوس رومى بر ايشان استيلا يافت باز تباهى كردند در زمين مجوس بر ايشان دست يافتند و بار ديگر با فساد اقدام نمودند مسلمانان بر ايشان مسلط شدند وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ‌ و عادت ايشان آنست كه ميشتابند در زمين‌ فَساداً براى تباهى و فتنه انگيزى با مسلمانان و غير ايشان مراد اجتهاد ايشانست در كيد و اثاره حروب و فتن و هتك محارم و اخفاى نعت پيغمبر و تقليب احكام و تحريف تورية وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ‌ و خداى دوست نميدارد تباه كاران را پس جزا داده نشوند مگر بر وفق آن عمل كه آن مذلت و خوارى ايشانست در دنيا بقتل و سبى و وضع جزيه و در آخرت بانواع عقوبت‌ وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتابِ‌ و اگر چنانچه اهل كتاب‌ آمَنُوا ايمان آوردندى بمحمد (ص) وَ اتَّقَوْا و پرهيز كردندى از معاصى يا از ملت يهوديه و نصرانيه‌ لَكَفَّرْنا عَنْهُمْ‌ هر آينه ما در ميگذرانيديم از ايشان‌ سَيِّئاتِهِمْ‌ گناهان ايشان را و بآن مؤاخذه نميكرديم‌ وَ لَأَدْخَلْناهُمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ‌ و هر آينه داخل ميساختيم ايشان را در بهشت با نعمت در اين تنبيه است بر عظم معاصى و كثرت ذنوب ايشان و بر آنكه اسلام قطع ذنوب سابقه ميكنند و اگر چه كبيره بوده باشد و كتابى در بهشت داخل نشود مگر گاهى كه اسلام آرد وَ لَوْ أَنَّهُمْ أَقامُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ‌ و اگر ايشان بپاى داشتندى احكام تورية و انجيل را يعنى بدان عمل كردندى‌ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ‌ و اقامت كردندى بآنچه فرو فرستاده شده بسوى ايشان‌ مِنْ رَبِّهِمْ‌ از نزد پروردگار ايشان كه آن قرآنست و يا ساير كتب سماوى چه ايشان مكلف بودند بايمان آوردن بهمه آن هم چنان كه مكلف شده بودند بايمان آوردن بتورات‌ لَأَكَلُوا مِنْ فَوْقِهِمْ‌ هر آينه خوردندى روزى را از زبر سر خويش‌ وَ مِنْ‌