ايشان نماز را لشكر خود را دو قسم ساز فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ‌ پس بايد كه بايستند گروهى از ايشان‌ مَعَكَ‌ با تو و نماز گذارند و اقل طائفه واحد است و گروهى ديگر رو با روى دشمن بايستند اصل لام كسر است و سكون آن بجهت استثقال است‌ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ‌ و بايد كه فرا گيرند آنان كه نماز مى‌گذارند سلاحهاى خود را از روى حزم و احتياط و گويند ضمير راجع بطايفه ديگر است و ذكر طايفه اولى دلالت ميكند بر ايشان و قول اول اصح و اظهر است و سلاح اسم چيزى است كه بآن دفع ضرر كنند از خود و جمع آن اسلحه است چون حمار و احمره‌ فَإِذا سَجَدُوا پس چون سجده كنند نماز گذارندگان‌ فَلْيَكُونُوا پس بايد باشند آنها كه نماز نميگذارند مِنْ وَرائِكُمْ‌ از پس شما در برابر دشمن خطاب به پيغمبر است و طائفه كه با او نماز ميگذارند بر سبيل تغليب مخاطب بر غايب و چون اين گروه يك ركعت نماز بگذارند بصف لشكر باز روند وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‌ و بيايند طائفه ديگر كه‌ لَمْ يُصَلُّوا نماز نگذارده‌اند و پاس ميداشته‌اند شما را فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ‌ پس بايد كه بگذراند با تو يك ركعت ديگر را وَ لْيَأْخُذُوا و بايد كه بردارند ايشان نيز با خود حِذْرَهُمْ‌ آلتى كه بدان حذر ميكنند از دشمن چون سپر و خود و زره‌ وَ أَسْلِحَتَهُمْ‌ و سلاحهاى خود را كه بدان جنگ ميكنند چون شمشير و حربه و نيزه و كمان و تير بجهت شدت احتراز از عدو و نكته در ايراد فليصلوا بدون اخرون و فلتصل حمل كلام است يك بار بر لفظ و بار ديگر بر معنى كقوله‌ وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا كه اقتتلا واقع نشده پس بيان حكمت ميكند در وجوب اخذ سلاح بقوله‌ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا دوست ميدارند آنان كه كافر شده‌اند و تمنا ميكنند لَوْ تَغْفُلُونَ‌ آن را كه غافل شويد عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ‌ از سازهاى حرب خود وَ أَمْتِعَتِكُمْ‌ و از متاعهاى خود چون البسه و رخوت‌ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُمْ‌ پس حمله آورند بر شما مَيْلَةً واحِدَةً يك حمله و هر چه باشد ببرند و چون در بعضى احيان حمل اسلحه موجب مشقت كثيره است از اينجهت در تخفيف مشقت آن وضع سلاح كرده ميفرمايد كه‌ وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ‌ و هيچ گناهى نيست بر شما إِنْ كانَ بِكُمْ أَذىً‌ اگر باشد بشما رنجى‌ مِنْ مَطَرٍ از باران كه گران گرداند اسلحه را أَوْ كُنْتُمْ مَرْضى‌ يا باشيد بيماران و ناتوانان در حمل سلاح‌ أَنْ تَضَعُوا در