مداد بحر و بياض زمين وفا ننمايد گهى كه نامه بسوى تو بى‌وفا بنويسم
نه بحر ماند و نه بر،نه خشك ماند و نه تر اگر شكايت دل را به مدّعا بنويسم
چه بر ذكاى تو هست اعتماد هيچ نگويم ز مدّعا نزنم دم همين دعا بنويسم
نمى‌شود كه شكايت ز دست تو نكند فيض شكايتى بلب آرم ولى دعا بنويسم
فأجابه المولى المتقدّم إلى ذكره الإشارة بهذه العبارة:

دلم خوش است اگر شكوه گر دعا بنويسى
كه هرچه تو بنويسى بمدّعى بنويسى
چه شكوۀ تو به است از دعاى هركه به‌جز تست
چه حاجت است كه زحمت كشى دعا بنويسى
هزار ساله وقاقى مرا بس است كه گاهى
كنى وفا و مرا نام بى‌وفا بنويسى
تراست خامۀ جادو زبان عجيب نباشد
اگر شكايت بيجاى من بجا بنويسى
تو گر شمائل خوبى رقم كنى بتوانى
كه هم كرشمه نگارىّ و هم ادا بنويسى
كتاب درد دلم مشكل است مشكل مشكل
اگر تو گوش كنى تا بر او چها بنويسى
از او بمن بنويسى تو نكته‌اى كه مبادا
خدا نخواسته درد مرا دوا بنويسى
مروّتى كه ندارى عجب ز خويش ندارى
كه خون بريزى وانگاه خونبها بنويسى
اميد هست كه تحريك لطف گوشۀ چشمى
كند اشاره كه از بهر من شفا بنويسى