راه سوم ميان جبر و تفويض - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤٥

آياتى اشاره مى كند. اينك به برخى از اين آيات، اشاره مى كنيم:

١. (إِنَّ اللهَ يُضِلُّ مَنْ يَشَاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ);[١]

خدا هر كس را بخواهد گمراه مى كند و آن كس را كه به سوى او توجه كند هدايت مى كند.

در آيه ياد شده هدايت بستگى به بازگشت انسان به سوى خدا دارد(مَنْ أَنَابَ) بنابراين، تا در انسان، بازگشتى به سوى خدا توجهى به سوى او نباشد، يعنى از هدايت همگانى نخست بهره نگيرد، هرگز به اين هدايت ويژه نمى رسد.

٢. (وَ الَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَ إِنَّ اللهَ لَمَعَ الُْمحْسِنِينَ);(٢)

آنان كه براى ما كوشش نموده اند، آنها را به راه هاى خود، هدايت مى كنيم و خدا با نيكوكاران است.

در اين آيه، هدايت را از آن كسى مى داند كه در حال كوشش براى رسيدن به اهداف الهى باشد.(جَاهَدُوا فِينَا)يعنىكوشش از آن هدايت همگانى است كه سبب مى شود هدايت ويژه نصيب آنها شود.

٣. ( إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْنَاهُمْ هُدًى);[٢]

آنان جوانمردانى بودند كه به پروردگار خود ايمان آوردند و