روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٥٠

ديگران راجع با«من»كه در اوّل آيت گفت: فَمَنْ خٰافَ ،و اين بهتر است.

و مفسّران گفتند:«حيف» [١]در وصيّت آن باشد كه بيشتر ثلث وصيّت كند،و بهرى دگر گفتند:آن باشد كه به معصيت وصيّت كند.امّا آن‌كه براى فرزندزاده وصيّت كند و او را فرزندان باشند [٢]،يا براى خويشان دور و او را [٣]خويشان نزديك باشند،به نزديك ما وصيّت او مقبول بود و صحيح و رد نكنند [٤]،و حسن بصرى و طاوس در اين خلاف كردند.امّا قوله: إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ،اين جا براى آن آورد تا بدانند كه او آمرزندۀ معصيت است،آنچه معصيت نباشد اولى‌تر كه بيامرزد.

وجهى دگر آن است كه:چون در آيت اوّل ذكر«اثم»بود،و اين جا نفى «اثم» [٥]بازنمود كه من اين حكم از رحمت و كرم خود بيان كردم تا ملتبس نماند بر مكلّفان،و اين از من رحمتى باشد [٦]مكلّفان را [٧]-و اللّه ولىّ التّوفيق قوله تعالى: كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيٰامُ تمّ الجزء الأوّل [٨][٢١٨-ر].