حق‌تعالى در اين آيت بيان عدل خود كرد و آنچه [٢]او ثواب عمل كسى به كسى دگر ندهد،و به گناه كسى كسى ديگر را نگيرد.گفت:كار ايشان ايشان راست و كار شما شما را،ايشان را از شما نپرسند و شما را از ايشان نپرسند،پس هركسى [٣]را كردۀ خود جزا دهند،چنان كه گفت: كُلُّ نَفْسٍ بِمٰا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ [٤]و: كُلُّ امْرِئٍ بِمٰا كَسَبَ رَهِينٌ [٥]، وَ لاٰ تَزِرُ وٰازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرىٰ [٦]... ،و امثال اين آيات كه خداى تعالى در اين معنى فرمود و او بيان عدل خود كرد.

و در وجه اتّصال اين آيت به آيت مقدّم،گفتند:چون حق‌تعالى از جهودان حكايت كرد كه ايشان بر ابراهيم-عليه السّلام-حوالت جهودى كردند،و ترسايان حوالت ترسايى كردند،حق‌تعالى [١٥٤-ر]در آيات مقدّم جواب ايشان بازداد و ردّ كرد بر ايشان بقوله: أَمْ كُنْتُمْ شُهَدٰاءَ .

آنگاه گفت:احسب كه چنين است شما را از آن چيست،شما را از عمل او نپرسند و او را از عمل شما،و اين وجهى نيكوست.

وَ قٰالُوا كُونُوا هُوداً أَوْ نَصٰارىٰ تَهْتَدُوا ،و اين حكايت است از جهودان و ترسايان درهم پيخته چنان كه بيانش در آيات مقدّم برفت،يعنى جهودان گفتند:جهود باشى، و ترسايان گفتند:ترسا باشى.

آنگاه در آيت چنين نهاد كه:امّا اين و امّا آن،يعنى اگر از اينان شنوى مدح

[١] .آج،لب،فق،مب،مر:فانّ.

[٢] .مج،وز:آن‌كه.

[٣] .مج،وز:بل هر نفسى را،آج،لب،فق،مب،مر:هر نفسى را.

[٤] .سورۀ مدّثر(٧٤)آيۀ ٣٨.

[٥] .سورۀ طور(٥٢)آيۀ ٢١.

[٦] .سورۀ انعام(٦)آيۀ ١٦٤.