چون گفت ابراهيم خدايا [٢]بكن اين را شهرى ايمن و روزى كن اهلش را از ميوه‌ها آن‌كه [٣]ايمان آرد از ايشان به خداى و روز بازپسين،گفت و هركه كافر شود برخوردار كنم او را[اندكى] [٤]،پس ملجأ كنم او را به عذاب دوزخ،و بد بازگشتنگاهى است.

[١٣٩-/] چون برداشت ابراهيم قاعده‌ها [٥]از خانه و اسماعيل،بار خدايا بپذير از ما كه تو شنوا و دانايى.

اى خداى ما [٦]بكن ما را مسلمان [٧]تو را و از فرزندان ما جماعتى مسلمانان [٨]تو را [٩]و بازنماى ما را اركان حجّ ما و توبه بپذير بر ما كه تو،توبه‌پذيرنده‌اى [١٠]بخشاينده.

خدايا [١١]بفرست در [١٢]ايشان پيغامبرى از ايشان كه خواند [١٣]بر ايشان آيات تو و بياموزد [١٤]ايشان را كتاب و بخرد [١٥]درست و پاكيزه كند ايشان را كه تو غالب محكم‌كارى.

[١] .وز:ما به‌سوى.

[٢] .مج،وز،دب،آج،لب،فق:بار خدايا.

[٣] .مج،وز،دب،آج،لب:آن‌كس كه،آن كسى كه.

[٤] .اساس:ندارد،از مج افزوده شد.

[٥] .دب+را.

[٦] [١١] .مج،وز،دب،آج،لب،فق:بار خدايا.

[٧] .مج،وز،دب،آج،لب،فق+گردن نهاده.

[٨] .وز،دب،آج،لب،فق+گردن.

[٩] .وز،دب:نهاده،آج،لب،فق+نهادن.

[١٠] .فق+بر ما.

[١٢] .دب،آج،لب،فق:بر.

[١٣] .مج،وز:بخواند.

[١٤] .وز،دب:بياموز.

[١٥] .مج،وز،دب،آج،لب،فق:سخن.