(١) اراكى: به مزارع و باغات آنجا برود به مقدارى كه رفتن به آنجا منافى با صدق اقامت در بلد نباشد، يعنى عرفاً بگويند در يك محلّ مى‌ماند، بايد در تمام ده روز نماز را تمام بخواند. و هم چنين اگر بخواهد به خارج از محدودۀ ترخّص تا كمتر از چهار فرسخ برود و زود برگردد، به طورى كه عرفاً نگويند در يك محلّ نمى‌ماند مثل اين كه بخواهد همان روز برگردد بايد نماز را تمام بخواند.

خوئى، تبريزى: به اطراف آنجا كه به قدر حدّ ترخص يا بيشتر دور باشد برود اگر مدت رفتن و آمدنش مثلاً به اندازۀ يك يا دو ساعت است كه در نظر عرف با اقامت ده روز منافات ندارد، نماز را تمام بخواند و اگر مدت از اين بيشتر باشد احتياطاً بين شكسته و تمام جمع نمايد، و اگر تمام يا بيشتر روز باشد نمازش شكسته است.

سيستانى: به اطراف آنجا كه عرفاً جايى ديگر به حساب مى‌آيد و فاصله آن از چهار فرسخ كمتر است برود، اگر مدّت رفتن و آمدنش به اندازه‌اى باشد كه در نظر عرف با اقامت ده روز منافات ندارد، نماز را تمام بخواند و چنانچه منافات داشته باشد نماز را شكسته به جا آورد. مثلاً اگر از اوّل قصد داشته باشد كه تمام يك روز يا تمام يك شب از آنجا خارج شود با قصد اقامت منافات دارد و بايد نماز را شكسته به جا آورد ولى چنانچه قصدش اين باشد كه مثلاً در نصف روز خارج شده و سپس برگردد، هر چند برگشتنش بعد از رسيدن شب باشد، بايد نماز را تمام به جا آورد؛ مگر در صورتى كه اين طور خارج شدن او به مقدارى تكرار شود كه عرفاً بگويند در دو جا يا بيشتر اقامت دارد.

نورى: به اطراف آنجا از قبيل مزارع و باغستان‌هايى كه از توابع آن محل محسوب مى‌شود هر چند خارج از حد ترخص آنجا باشد برود، بايد در همۀ ده روز نماز را تمام بخواند و اگر از توابع آنجا نباشد بايد در تمام ده روز نماز را شكسته بخواند ولى چنانچه بخواهد در تمام ده روز فقط يك ساعت يا دو ساعت برود و برگردد در همۀ ده روز بايد نمازش را تمام بخواند.

(٢) فاضل: از توابع آن باشد مانند باغ‌هاى اطراف شهر بايد در همه ده روز نماز را تمام بخواند و اگر از توابع آن نباشد و كمتر از مسافت شرعى باشد چنانچه بخواهد يك ساعت يا دو ساعت و لو در همۀ ده روز برود و برگردد، بايد نماز را تمام بخواند و اگر بيشتر از اين باشد مانند اين كه بخواهد بيشتر روز را به آنجا برود و شب را به اين محل برگردد احتياط واجب اين است كه بين نماز شكسته و تمام جمع كند و در ماه رمضان احتياطاً روزه بگيرد و بعداً قضا كند.

مكارم: به اندازه‌اى دور نيست كه جزءِ مسافرت محسوب شود، بايد نماز را تمام بخواند، امّا اگر طورى است كه جزءِ مسافرت محسوب مى‌شود بايد تمام ده روز را شكسته بخواند.

بهجت: از مقدار ترخّص دورتر نباشد، بايد در همۀ ده روز نماز را تمام بخواند و اگر از مقدار ترخّص دورتر باشد ولى كمتر از مقدار مسافت يعنى چهار فرسخ شرعى باشد، چنانچه قسمت عمدۀ روز را در محلّ اقامت باشد كافى است و نمازش تمام است و عرفاً صدق اقامت ده روز در آنجا مى‌كند.

گلپايگانى، صافى: مسأله مسافرى كه مى‌خواهد ده روز در محلى بماند، بايد از اوّل، قصدِ ماندن ده روز در آن محلّ يا توابع آن مانند باغها و بساتين را داشته باشد و اگر از اوّل قصد بيرون رفتن از آن محلّ و توابع آن را داشته باشد، هر چند به حدّ ترخّص نرسد بايد شكسته بخواند.