نشریه معرفت - موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) - الصفحة ٤ - بررسى تطبيقى عوامل رفتارى تربيت معنوى فرزند در خانواده از ديدگاه اسلام و رفتارگرايى

سال بيست و دوم ـ شماره ١٩٤ ـ بهمن ١٣٩٢، ٧١ـ٨٥

محمد احسانى[٢]

ابوالفضل ساجدى[٣]

چكيده

اين مقاله با نظر به مسئله تربيت معنوى كودك، كه امروزه از مشكلات خانواده و جامعه به شمار مى رود، با روش تحليلى ـ توصيفى به منظور مقايسه ديدگاه اسلام با نظريه رفتارگرايى در موضوع تربيت معنوى كودك انجام گرفته است. عوامل رفتارى تأثيرگذار در تربيت معنوى كودك در فضاى خانواده، در دو حوزه عبادت و اخلاق شناسايى و پس از بررسى با رويكرد دينى و قرآنى، با ديدگاه رفتارگرايى، تطبيق و وجوه اشتراك و افتراق آن دو مشخص شده است. تفاوت عمده دو ديدگاه، در انسان شناسى است كه اين تفاوت در تربيت كودك به صورت چشمگير تأثيرگذار مى باشد. از ديدگاه رفتارگرايى، تربيت معنوى كودك بى فايده است؛ چون امر غيرمادى در وجود كودك حضور ندارد. اما اين نوع تربيت كودك و توجه به جنبه معنوى او براساس نظريه اسلام، امرى است لازم و سرنوشت ساز در سراسر زندگى وى.

كليدواژه ها: تربيت معنوى، عامل رفتارى، دوره كودكى، رفتار عبادى، عامل اخلاقى، سبك زندگى.

[١] اين مقاله بخشى از طرح پژوهشى «تربيت دينى و شاخص هاى آن» است كه براى مركز تحقيقات استراتژيك رياست جمهورى در حال انجام است.

[٢] دانشجوى دكترى علوم تربيتى جامعه المصطفى العالميه. [email protected]

[٣] دانشيار گروه كلام مؤسسه آموزشى و پژوهشى امام خمينى قدس سره. [email protected]

دريافت: ١٨/ ٥/ ٩١ پذيرش: ٢٦/ ١٠/ ٩٢