از اين رو، مراد پيامبر(ص) آن است كه زايايى همسر و بارورى و زايمانهاى فراوان او بسيار پسنديده است. آن گونه كه در ترديد ميان زن زيباى نازا و زن زشت روى زايا، دومى، ترجيح دارد.

هم چنين سخنان يعقوب(ع) چنان مى‌رساند كه زيادى فرزند و سنگينى زمين از فرزندان تسبيح گوى، در همه آيينهاى الهى، مستحب است.

٦- در صحيحه محمد بن مسلم از امام باقر(ع) نقل شده است:

«تزوّجوا بكراً ولوداً و لاتزوّجوا حسناء جميلة عاقراً فإنّي اُباهي بكم الاُمم يوم القيامة.» (٦)

پيامبر خدا(ص) فرمود: با دختر شوهر ناكرده و زايا، ازدواج كنيد و با زن نازاى زيبا، ازدواج نكنيد، زيرا من به جمعيت انبوه‌تان در روز قيامت بر امت‌ها مباهات مى‌كنم.

٧- در روايت محمد بن مسلم از ابو عبداللّه‌(ع) نقل شده كه گفت: پيامبر خدا(ص) فرمود: فرزند زياد بياوريد كه من در فرداى قيامت به جمعيت انبوه‌تان بر امت‌ها فخر مى‌كنم. (٧)

٨- در سنن بيهقى - به اسناد خود - از ابو امامه، نقل مى‌كند كه پيامبر خدا(ص) فرمود :

«تزوّجوا فإنّي مكاثر بكم الاُمم (يوم القيامة - خ ل) و لاتكونوا كرهبانية النّصارى.» (٨)

ازدواج كنيد كه من به وسيله شما به امت‌ها (در روز قيامت) مباهات مى‌كنم و همچون راهبان نصارا، نباشيد.

٩- در سنن بيهقى به اسناد خود از «معقل بن يسار»، نقل مى‌كند كه فرمود:

«مردى نزد پيامبر خدا(ص) آمد و گفت: من زنى جسته‌ام كه از اصالت و موقعيت و مكنت برخوردار است، جز آن كه فرزند نمى‌آورد. آيا با وى ازدواج كنم؟ پيامبر خدا(ص) او را نهى كرد. آنگاه نوبت ديگر به خدمت او آمد و همان سخنان را عرضه داشت. پيامبر(ص) او را نهى كرد. سپس بار سوم نزد او آمد و همان سخنان را باز گفت. پيامبر(ص) فرمود: زن زايا و مهربان را به همسرى انتخاب كنيد كه من به جمعيت انبوه‌تان بر امت‌ها فخر مى‌كنم.» (٩)

اين روايت را حاكم در «مستدرك»با تقديم «ودود»نقل كرده و گفته است: سند اين حديث صحيح است. ذهبى، نيز در «تلخيص»آن را صحيح، دانسته است.

نسائى اين حديث را در «سنن»خود در باب كراهت ازدواج با زن نازا، روايت مى‌كند. و ابوداود اين حديث را در كتاب «سنن»، در نهى ازدواج با زنى كه بچه نمى‌آورد، نقل آورده است.

١٠- همچنين، در «سنن بيهقى»به

(٦)وسائل الشيعه، باب ٦ از ابواب مدقمات نكاح، حديث١، ج١٤/٣٣.
(٧)وسائل الشيعه، باب ٦ از ابواب احكام اولاد، حديث٨، ج١٥/٩٦.
(٨)سنن بيهقى، كتاب نكاح، باب رغبت در نكاح، ج٧/٧٨.
(٩)سنن بيهقى، كتاب نكاح، باب استحباب ازدواج با ودود ولود، ج٧/٨١، مستدرك، كتاب نكاح، /١٦٢، حديث ٢. نسائى، ج٦/٦٥. ابوداود، ج٢/٢٩٧، شماره ٢٠٥٠.